ประพันธ์กลอน กราบลาอาชีพครู
ชูชีพ พ่วงรอด 08-7648-2876 วันพุธที่ 13 กรกฎาคม 2554
…………………….
บนเส้นทาง ชีวิต ที่ขื่นขม สองตากลม ซ้าย-ขวา ฝ้าฟางหนอ พ่อแม่ส่ง เรียนจบ ปวช. ก็เกินพอ ครอบครัวจน คนพิการ ตาซ้ายบอด ข้างขวา มาเป็นต้อ ลุกลามต่อ เข้าตาดำ นำบังม่าน เห็นมัวมัว มืดมน ทนทรมาน ปณิธาน สู้ชีวิต มิคิดท้อ จบ ปวช. เกรดเฉลี่ย สามจุดสาม อยากติดตาม เรียนต่อ ปวส. เกษตรบ้านกร่าง ให้โควตา ตั้งตารอ อยากเรียนต่อ พ่อแม่จน ค้นหางาน สมัครสอบ บรรจุครู ที่โคราช ได้สมมาตร มวลพ่อแม่ แลสุขศานต์ ติดสำรอง ที่หกสิบห้า พาชื่นบาน ไปทำงาน หาทุน ช่วยหนุนนำ ศูนย์การศึกษา คนตาบอด ที่ขอนแก่น เป็นดินแดน ทำงานรอ พออิ่มหนำ เลี้ยงไก่ไข่ ให้อาหารปลา งานประจำ ก็สุขล้ำ รอทางการ ขานเรียกมา มีลูกน้อง บอดสนิท เป็นเพื่อนยาก ทนลำบาก แต่หัวใจ ให้หรรษา ได้ร่วมงาน คนพิการ ด้านสายตา ยังดีกว่า คนตาดี ที่ใจพาล เพราะหัวอก เดียวกัน สัมพันธ์นัก ได้รู้จัก ยื่นน้ำใจ แผ่ไพศาล จูงมือเขา เดินเล่น ว่างเว้นงาน เขาสำราญ เป็นดวงตา พาเขาเดิน ทำงานที่ นี้ได้ ไม่นานหนอ สปจ. มีสารมา น่าสรรเสริญ เรียกบรรจุ เป็นพ่อพิมพ์ ยิ้มเพลิดเพลิน ได้รับเงิน ต่ำกว่าวุฒิ รุดเร่งมา ฉันตอบรับ ทันใด ไปบรรจุ เพื่อบรรลุ สิ่งที่หวัง ตั้งใจหนา เลือกโรงเรียน บ้านเมืองนาท ญาตินำมา แจวเรือพา ศิษย์ข้ามฝั่ง อย่างตั้งใจ อยู่เมืองนาท ยี่สิบสองปี เปลี่ยนที่หมาย ฉันขอย้าย หาประสบการณ์ บ้านหลังใหม่ สับเปลี่ยนกับ ครูรุ่นพี่ ที่รู้ใจ ก็ได้ไป สมเหตุ ตามเจตนา สู่บ้านเหนือ ทัพรั้ง ผังใกล้ชิด ได้พบมิตร หมู่ใหม่ ใครอิจฉา ทั้งงาน-เงิน จำเริญ พัฒนา ฉันก้าวหน้า ทำผลงาน ผ่านสมใจ สามกุมภา ปีห้าสี่ ที่ปลื้มจิต ฉันมีวิทย- ฐานะ หน้าสดใส ชำนาญการ พิเศษ เขตสั่งไป ฉันกำชัย ด้วยกุศล มงคลพร เพราะได้ที่ ปรึกษาดี พี่เกริกหนา ครูจินตนา ท่วมกลาง นำทางสอน ช่วยแก้ไข สิ่งผิดพลาด หรือขาดตอน ประนมกร ก้มกราบ ซาบซึ้งคุณ ไม่เคยเรียก ร้องสิ่งใด ใจเป็นพระ มีมานะ มากน้ำใจ ได้เกื้อหนุน ถึงเหน็ดเหนื่อย จากงาน ท่านการุณย์ เผื่อแผ่บุญ ช่วยครูย้ำ ทำผลงาน ครูโคราช นับถือท่าน มานานนัก ต่างรู้จัก ครูผู้ให้ ใหญ่ประสาน ช่วยครูผู้ ยากไร้ ได้ผลงาน มีดวงมาลย์ สร้างกุศล ผลเป็นบุญ เมื่อขวัญดี งานเดิน ใจเกินร้อย นำศิษย์น้อย กวดวิชา น่าสนับสนุน สอนเสริมให้ ใจศรัทธา ปรารถนาบุญ ตอบแทนคุณ พระราชา ข้าแผ่นดิน แต่สิ่งที่ คิดฝัน พลันสะดุด เพราะมนุสฺ สเปโต โผล่พังสิ้น ลิ้นมุสา ว่าความใส่ ให้มลทิน เหยียบจมดิน สิ้นทางแก้ แพ้พาลภัย บังคับขู่ เคี่ยวเข็ญ เน้นลูกศิษย์ ให้มีจิต คิดล้างครู สู้ไม่ไหว ขาดพยาน ข้างกาย ทำลายไป คนจัญไร ทำได้หนอ กับพ่อพิมพ์ เรื่องแค่เล็บ เขาเหน็บใส่ ไล่ถึงนิ้ว เรื่องแค่ผิว เขาพลิกผัน เชือดฉันนิ่ม เรื่องบังเอิญ ขาดเจตนา ท้าเมฆินทร์ หากยลยิน นำข่าวแจ้ง แหล่งเทวา ถ้าฉันผิด แผลงฤทธิ์ฆ่า ให้อาสัญ ให้สวรรค์ ชี้ทางสู้ ผู้พิพากษา ฉันถูกไซร้ ให้พาลไพร่ ได้มรณา นรกพา จมดิ่ง วิ่งใช้กรรม บนเส้นทาง ที่วาดฝัน อันสดใส ลูก-หลานใหญ่ ได้ปริญญา พาอิ่มหนำ โชคชะตา หมูหมาแกล้ง แล้งใจดำ อยุติธรรม เศร้าสลด อนาคตงอ ฉันต่อสู้ คดี ถึงที่สุด ไม่เคยหยุด หาอุบาย แก้ไขหนอ ควักเงินจ่าย เท่าไร ก็ไม่พอ มีแต่ขอ เพิ่มขึ้น ยืนขาเดียว มีหน้าม้า บางคน ดิ้นรนช่วย กลับพาซวย กินฟรี มีคนเอี่ยว เงินสามแสน หายลิบ พริบตาเดียว หน้าซีดเซียว ลูกเมียอด หมดทุนรอน ทำความดี มาก็มาก นั่งครุ่นคิด ใยชีวิต ต้องอับจน คนหลอกหลอน ทั้งฝ่ายโจทก์ คนมีสี ที่ลิดรอน ให้ฉันนอน คิดหนัก พรรคพวกมาร ทนายความ ทำงานให้ ไม่เต็มที่ เอาแต่หนี ดีแต่ปาก ยากประสาน จ้างคนใหม่ ใช้เงินเพิ่ม เริ่มลนลาน เพราะงบบาน หมดกระเป๋า เรานอนซม อันจำเลย หาพยาน นั้นแสนยาก ฉันลำบาก เห็นเรายับ เขาทับถม แต่คนดี ที่ศรัทธา น่านิยม เห็นฉันล้ม เขาช่วยรับ ประคับประคอง อาสาเป็น พยานให้ ได้สามปาก เพื่อแก้ยาก ใหญ่เป็นเล็ก เด็กช่วยสอง ผู้ใหญ่หนึ่ง พึ่งพา มารับรอง เพราะฉันร้อง ความเป็นธรรม ย้ำโดนลวง อัยการ ยังยืนกราน ท่านใช้สิทธิ์ ล้างความผิด ไม่หมด โทษใหญ่หลวง ยื่นฟ้องศาล พยานแน่น แผนพุ่มพวง น้ำตาร่วง รินหยด รดปฐพี บนเส้นทาง เหยียบเหงา เศร้าดวงจิต ไม่มีมิตร มามอง ย่องเดินหนี ฉันนอนตรึก นึกความหลัง ครั้งทำดี ไม่เคยมี ใครจำ ทำลืมไป พอฉันล้ม เขาเหยียบซ้ำ ย้ำอย่าช่วย คนเฮงซวย เอ่ยปากปราม หยามเหยียดไหม คนบางคน ไม่รู้จัก สมัครใจ ช่วยแก้ไข ร้ายเป็นดี เขามีคุณ บ้างก็บอก มันทำผิด ให้ติดคุก อย่าไปปลุก ให้มันฟื้น คืนอบอุ่น มีแต่ซี ใหญ่ใหญ่ ไร้การุญ ปั่นหัวหมุน คนช่วยฉัน นั้นข้องใจ หรือพุทธ สุภาษิต ผิดสัจจะ หรือธรรมะ แพ้อธรรม คำคมใหม่ หรือสวรรค์ เล่นกล คนจัญไร ยิ้มชอบใจ ฆ่าครูให้ ตายทั้งเป็น ครูมีชอล์ก เป็นอาวุธ ฉุดลากศิษย์ ให้พ้นพิษ อวิชชา ฟ้าต้องเห็น พาลมีปาก เป็นกรรไกร พูดให้เอน เขาเคี่ยวเข็ญ ขู่ฆ่า ให้จาบัลย์ โจทก์สติ ปัญญาต่ำ ถลำลึก เขาไม่นึก ฆ่าครูบา ให้อาสัญ เชื่อตามญาติ ยุยง คงยืนยัน จึงถึงวัน ต้องกราบลา อาชีพครู
ประพันธ์เมื่อวันพฤหัสบดีที่ ๑๔ กรกฎาคม ๒๕๕๔
ได้รองแดง ใจดี ชี้ทางออก กระซิบบอก ท่านเห็นใจ ให้ต่อสู้ รับบำนาญ ทางบ้านแย่ แก้อดสู มาเลี้ยงดู ลูกหลาน บานตะไท ยี่สิบเก้า พฤษภา ปีห้าสี่ ไม่รอรี ยื่นใบลา หน้าไม่ใส สิบหกมิถุนา มีผล คนราชไป ได้รับใช้ หลวงท่าน มานานปี ยี่สิบเจ็ดปี หกเดือน ที่เคลื่อนคล้อย งานใหญ่น้อย ฝากไว้ คู่ศักดิ์ศรี ทั้งอำเภอ ศูนย์-เขต ประเทศมี ทั้งดีกรี ครูดี ศรีแผ่นดิน ตั้งตารอ วันศาล พิพากษา อยู่อย่างกา ต่ำพงศ์ วงศ์หงส์สิ้น อนาถา ระอาท้อ ต่อชีวิน ไม่มีกิน ญาติเศร้า มิตรเราไกล เงินบำนาญ น้อยนิด ชีวิตแย่ ต้องเผื่อแผ่ สิบห้าคน ทนหวั่นไหว ชีวิตดิ่ง ตกต่ำ ช้ำอาลัย สะเทือนใจ ทอดถอน นอนเดียวดาย เมื่อเงินมี มิตรมา กาเป็นหงส์ พอบุญลง หงส์เป็นกา น่าใจหาย ไม่มีมิตร มามอง สองข้างกาย ฝันสลาย หดหู่ สู้คนเดียว ไม่มีญาติ ผู้ใหญ่ ใส่ใจช่วย คอยอำนวย วาสนาฉัน นั้นแห้งเหี่ยว เคยทำงาน ถวายหัว ตัวเป็นเกลียว เขาไม่เหลียว แลหลัง นั่งมืดมน มีทนาย หมายแต่แนะ แปะชื่อฝาก แสนลำบาก มากปัญหา พาสับสน มีคนมา ช่วยหนอ ก็เหลือทน พาฉันจน ช่วยอะไร ไม่ได้เลย สี่ชีวิต ลูกหลานฉัน พลันผันเปลี่ยน ในวัยเรียน หงอยจิต มิตรเมินเฉย ค่าขนม นมเนย ไม่เหมือนเคย สุดจะเอ่ย สิ้นสุข ทุกข์อย่างเดียว สังคมเขา นินทาฉัน นั้นไม่ผิด มันเป็นสิทธิ์ ส่วนตัวหนา หาข้องเกี่ยว เพราะทุกข์เกิด จากสมุทัย ไขปมเกลียว ฉันผู้เดียว เท่านั้น รู้ทันความ ปากต่อปาก ใจคน ผลมะเดื่อ เขาคงเชื่อ กล่าวขาน พานเหยียดหยาม เพราะได้เชื้อ ก่อไฟ คนใจทราม เป่าลุกลาม หมดทางโต้ โล้ตามลม วันเลี้ยงส่ง อำลา แสนอาลัย ฉันร้องไห้ น้ำตานอง ต้องขื่นขม เพียงสิบกว่า ชีวิต รอบโต๊ะกลม ไม่เหมาะสม กับซี ที่ได้มา หมดโอกาส ลาเพื่อน แลพวกพ้อง ฉันจึงต้อง ชี้แจง แต่งภาษา กลั่นจากใจ เขียนคำกลอน ขอกราบลา ทางข้างหน้า หัว-ก้อย คอยติดตาม ขอโทษที่ ทำให้ ใครผิดหวัง เคยสอนสั่ง ลูกนี้ คนที่สาม ขอโทษครู แม่พระ มานะงาม อาจารย์สาม ได้เหนาะเหนาะ เพราะครูจินต์ เงินตกเบิก ไม่ทันใช้ ภัยมาแกล้ง เงินทุกแห่ง ในธนาคาร พลันสูญสิ้น พาลนำภัย ไร้ปัญญา หาทำกิน เขาใช้ลิ้น รอเงินล้าน หาญใส่ความ ศาลตัดสิน อย่างไร น้อมใจรับ น้อมคำนับ ปรมาภิไธย ในสยาม มโนธรรม ข้างใน ใจคู่ความ จะงอกงาม ทางร้าย-ดี นี้เฝ้ารอ ถ้าศาลโลก ตัดสินให้ ใจขุ่นข้อง จะไปฟ้อง ยมราช อาฆาตหนอ คุณความดี ที่ทำไว้ ถ้าไม่พอ ก็จะขอ รับกรรม เชิญทำทัณฑ์ กราบลาแล้ว อาชีพครู ผู้สูงเกียรติ สู่ความเหยียด หยามชัง ประดังลั่น ถ้าไม่ผิด กลับคืนครู สู่สถาบัน เพื่อสร้างสรรค์ เยาวชนไทย ก้าวไกลเอย
ประพันธ์เมื่อวันจันทร์ที่ ๒๕ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๕๔ โชคดี..มั่งมีทุกคน ฉันจน..ต้องทำใจ

เป็น ๓๐ คมธรรมที่ลำ้ลึก สามารถนำไปปรับใช้ในชีวิตได้จริง ซาบซึ้งและยอมรับในภูมิธรรมของท่าน ว.วชิรเมธี ศรัทธามากครับ
ชูชีพ พ่วงรอด
ขามสะแกแสง นครราชสีมา