ใครไม่เคยเสียความรู้สึกบ้าง?....
ต้องตอบว่า เราเคยเสียความรู้สึกด้วยกันทั้งนั้น
“ เสียความรู้สึก ” หรือ ความรู้สึกเสีย ?
ก็คือ แต่เดิมเรารู้สึกดี แต่คราวนี้รู้สึกไม่ดี..
ถามว่า เราควรจะทำอย่างไรดี ?
ถ้าเปรียบเป็นสิ่งของ... ของนั้นก็ต้องเป็นของเสีย ของนั้นเป็นของบูดเน่า... เราจะต้อง ทำอย่างไร. . ?
เราต้องรีบเททิ้ง เพราะเป็นของไม่ดี ......เพราะอาจจะมีกลิ่นรบกวน อาจจะกลายเป็นอาหาร ของหนู แมลงสาบ...
คราวนี้เราจะต้องเจอกองทัพสัตว์ที่น่ารังเกียจ สกปรก มีเชื้อโรค อีกด้วยใช่ไหม.? หนักเข้าไปใหญ่เลยคราวนี้
ดังนั้น เราต้องรีบทิ้งของนั้นไปเสียโดยเร็วที่สุด เพื่อความสะอาด เพื่อความปลอดภัยของเราและคนในครอบครัว..

คิดให้ปวดใจเล่นลึก ๆ ไปซะอย่างนั้น...ไม่รู้ว่าตัวสะบักสะบอมหัวใจสักแค่ไหน... แต่ก็ยังไม่ยอมละ
กลับเฝ้าสงวนความรู้สึกแย่ ๆนั้น ราวกับของมีค่า ?..
แปลกแต่จริง... เรามักเกิดความรู้สึกอย่างนี้กับผู้ที่เรารัก หรือพูดอีกนัยหนึ่งคือคนที่เราอยากให้เขารักเรา มาชอบเรานั่นแหละ...อยากให้เขาแสนดีกับเรา ....
ส่วนเราจะเป็นมารร้ายแค่ไหน เขาต้องยอมรับ ถ้าเขาไม่ยอมรับ... เราก็จะโกรธ น้อยใจ เสียใจ เสียความรู้สึกนั่นแหละ...
เขาจะทำดีกับเราร้อยครั้ง พันครั้ง.... แต่แค่เพียงเขาทำเรื่องที่เราไม่ถูกใจ พูดอะไร ไม่ถูกหูซักครั้งเดียว
หรือเขาไปชื่นชมคนที่เราเกลียด....เราก็จะโกรธ น้อยใจ เสียความรู้สึกเอาง่าย ๆ อย่างนั้นแหละ...

แต่ถ้าหากเราทำอะไรไม่ดีกะเขาไปบ้าง.... เราก็จะเฝ้ารำพันว่าเราสู้อุตส่าห์ทำความดีมากมาย.....
ฉันทำไม่ดีเพียงแค่นี้ ทำไมเธอช่างใจร้ายไม่ให้อภัยฉันเลย...
เราก็เฝ้าอยากให้เขาให้อภัย เห็นอกเห็นใจเรา..... หากเขาทำไม่ได้... เราก็จะเสียใจ เสียความรู้สึกกับเขา... 
แต่หากเป็นทีของเราบ้าง เขาจะแสนดีอย่างไร เราก็ยิ่งอยากให้แสนดีอยู่อย่างนั้น หรือดียิ่งกว่านั้น...
เพียงเรื่องที่เราไม่ถูกใจเราก็โกรธริมเป็นริมตาย อภัยให้ไม่ได้...

ลืมความดีนับร้อยของเขา... เก็บงำ แต่ความไม่ดี เพ่งโทษนั้นจนเป็นเรื่องใหญ่โต เจ็บจำไม่มีวันลืม...
ผูกโกรธไม่มีวันลืม... เรื่องดี ๆ ลืมหมด เรื่องไม่ดีละไม่มีวันลืม... แค้นแสนแค้น...
เห็นไหม... คนขาดปัญญานี่ชีวิตเต็มไปด้วยขยะ... ท่านเปรียบเหมือน ตระกร้าของคนบ้า ... 
เพราะเก็บงำแต่เรื่องที่เป็นโทษ คนแบบนี้เรื่องที่เป็นประโยชน์แก่จิตใจนั้นไม่เอาเลย... ตรงกันข้ามกับคนมีปัญญา 
ท่านเรียกตระกร้าของคนดี... เพราะเลือกของดีเก็บไว้ ของไม่ดี ไม่เอา...

ทีนี้ ให้เราถามตัวเองว่า เราจะเป็นตระกร้าของคนบ้าหรือเป็นตระกร้าของคนดี ?...
ปัญหานี้...หากจะว่ากันจริงๆ คือ เรารู้..รู้ว่าเวลาเราทุกข์ เราโกรธ เราเสียใจ น้อยใจนั้นเป็นเรื่องไม่ดี
เราเองก็อยากจะพ้นไปจากความรู้สึกอย่างนั้น แต่เราไม่รู้วิธีที่จะพาใจของเราออกมาให้พ้นจากใจที่เสีย...
เรื่องนี้เป็นเรื่องของปัญญา..ปัญญาที่จะต้องขึ้นมาเป็นผู้พิจารณา

คนถามหา “ ผล ” นั้นได้กิเลส...คนถามหา “ เหตุ ” ได้ปัญญา
อย่างไร ชื่อว่า ถามหาผล?...ก็ที่เราโดยมากมักจะทำกัน...เราจะถามตัวเองในใจเสมอๆ
ถามว่า ทำไม เธอจึงไม่รักฉัน...
ทำไม เธอจึงทิ้งฉันไป...ทำไมเธอช่างใจร้ายใจดำ
ทำไม เธอไม่เห็นความดีของฉัน..ทำไมเธอถึงไม่ให้อภัยฉัน
ทำไมเธอจึงไปมีเมียน้อย?
โอโฮ ! ....คำถาม “ ทำไม ” ร้อยแปดเข้ามาในหัวของเรา
อย่างนี้ ชื่อว่า เป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบ...เพราะเรารู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีวันได้คำตอบ

เป็นการถามที่อยากให้ผลที่ต้องการนั้นเกิดขึ้น คนที่ถามอย่างนี้ได้กิเลส...เพราะเหตุใด?
ก็เพราะว่า ผลอย่างที่ต้องการ หรือแม้แต่คำตอบคำอธิบาย จะไม่มีแน่นอน... หรือมีก็ไม่ใช่ความจริง....
เขาอยู่กับเรา เขาเป็นทุกข์ เขาก็ต้องไปอื่น...
เรื่องที่เราต้องยอมรับ แล้วหักใจออกมาเสีย..เราจะมีความสุขด้วยเหตุแห่งความรักของคนอื่น...
เราจะต้องทุกข์ และหวั่นไหว ทั้งชาติ..เพราะต้องพึ่งปัจจัยของคนอื่น
เหมือนเราพึ่งตัวเองไม่ได้ เราต้องคอยเขาป้อนข้าวป้อนน้ำให้
หากวันใด เขาไม่สามารถป้อนข้าวป้อนน้ำเราได้..เราจะเดือดร้อนเป็นทุกข์อย่างที่สุด
เขาไม่รักเรา..แต่เราต้องรักตัวเราเอง
เขาไม่เห็นความดีของเรา..เราต้องเห็นความดีของตัวเอง หรือทำให้ความดีของเราเกิดขึ้น 
มีมากขึ้นๆ จนกระทั่งเราเคารพตัวเราเองได้

เขาทิ้งเราไป..แต่เราต้องไม่ทิ้งตัว ไม่ทิ้งชีวิตที่แสนดีของเราด้วยการเฝ้าเพรียกหาความรักความเข้าใจของคนอื่น..
แต่เราเข้าใจตัวเราเองเป็นที่สุด
เขาไม่เห็นประโยชน์ของเรา..แล้วเราเห็นประโยชน์ตัวเราเองหรือยัง?
เรารู้หรือไม่ว่า เราได้อัตภาพแห่งความเป็นมนุษย์นั้น ประเสริฐเพียงใด?
ประเสริฐตรงที่เราทำให้ชีวิตของเรามีค่า ประเสริฐยิ่งๆขึ้นได้
สามารถทำประโยชน์ตน ประโยชน์ท่าน
สามารถเข้าถึงประโยชน์ชาตินี้ ประโยชน์ชาติหน้า และได้สร้างปัจจัยแห่งประโยชน์อย่างยิ่ง

นี้..เรารู้ได้ ทำได้ เพราะได้ศึกษาคำสอนในพระพุทธศาสนา ที่เราสามารถรู้หนทางแห่งประโยชน์ทั้งสามได้..
ด้วยปัญญาที่เกิดขึ้นจากการฟัง การศึกษาเล่าเรียน
เริ่มทำประโยชน์เสียตั้งแต่บัดนี้...ทิ้งใจที่เสีย สร้างใจที่ดี หันหน้าเข้าสู้ ไม่ใช่หันหนี
เราต้องเข้มแข็ง ไม่ใช่อ่อนแอ...เพราะเรารักตัวเองเป็น....
เสียความรู้สึกได้ แต่อย่าเสียนาน..รีบหันกลับ....เพ่งเอาประโยชน์ ไม่เพ่งเอาโทษ..

แล้วเราจะมีความสุขได้ ด้วยตัวเราเอง... เพราะเรามีใจเป็นเพื่อนที่แสนดีของเรา 
โดยเราจะไม่เรียกร้องหาเพื่อนจากที่อื่นจนตัวเราเดือดร้อน...

โดยคนเดินทาง 

ที่มา : http://www.raksa-dhamma.com/topic_28.php 

ความคิดเห็น (2)

เสียความรู้สึก

2 วันเสาร์ที่ 29 มกราคม 2011 เวลา 20:54

Valen_Tine

วันนี้พี่เค้ามารับเราไปดูหนังนัดตอนเที่ยงแต่มาตอนบ่ายโมงครึ่งเซ็งมากคิดคำด่าคำบ่นไว้มากมายแต่พอพี่เค้ามารับจิงๆกับพูดอะไรไม่ออกก็แค่บ่นๆว่าทำไมมาช้่ารอตั้งนานแล้วก็ไม่ได้ว่าอะไรอีกไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมแต่พอจะไปที่ห้างคนกับเยอะมากจนไม่มีที่จอดเลยเลยต้องออกมาแล้วพี่เค้าก็ถามว่าแล้วเราจะไปไหนกันดีเราก็ตอบว่าไม่รู้เหมือนกันพี่เค้าเลยบอกว่างั้นไปอีกห้างนึงไปทำทำธุระแปปนึงแล้วเราก็ต้องไปรออีกตั้งนานเซ็งมากแต่ก็ไม่ได้โกรธอะไรมากมายพอเสร็จพี่เค้าก็ถามว่าแล้วเราจะไปไหนกันดีเราบอกว่าไม่รู้เหมือนกันพี่เค้าบอกว่างั้นไปบ้านพี่นะไปนั่งดูนั่งบ้านพี่ก็ได้แล้วบอกว่าไม่ไปแต่พี่เค้าก็บอกว่าจะพาไปเราก็เลยไม่ว่าอะไรเพราะคิดว่าคงไม่มีอะไรและไว้ใจแต่ก็แอบกังวลเหมือนกันพอมาถึงบ้านพี่เค้าเค้าก็เปิดหนังให้ดูแล้วพี่เค้าก็ออกไปทำงานที่ห้องทำงานเราก็ดีใจที่พี่เค้าไม่ทำอะไรโล่งใจมากๆซักพักพี่เค้าก้เข้ามาในห้องด้วยแล้วก็นั่งข้างๆเราสักพักก็มานอนตักเริ่มกอดเริ่มหอมแก้มแล้วตกใจมากเลยผักพี่เค้าออกสักพักพี่เค้าก็กอดเราอีกแล้วพูดว่า"ขอนะ"เท่านั้นล่ะเราถีบเลยแล้วก็บอกว่า"ไม่"แล้วเราก็เริ่มโกรธพี่เค้าก็จับเราไว้กอดเอาไว้แน่นมากคิดในใจถ้าโดนมันทำอะไรขึ้นมาจะทำยังไงดีว่ะเนี้ย!!~ก็เลยไม่ดิ้นแต่ใช่ทำเสียงเฉยชาบอกว่า"ไม่เล่น..ไม่ใช่กระหรี่นะ"คำพูดแรงมากแต่ก้อยังดีที่่พี่เค้าหยุด..นึกในใจหลังจากวันนี้ไปจะไปคุยไม่คบกับผู้ชายคนนี้อีก..เราเสียความรู้สึกมาก..เราไม่รู้สึกโกรธไม่รู้สึกอะไรเลยมันชาไปหมดทั้งตัวและหัวใจเราเคยเจอแบบนี้มาครั้งนึงและไม่คิดว่าจะเจออีก..ผู้ชายทำไมถึงชอบฉวยโอกาสกับผู้หญิงจะนะอ้างว่ารักอ้างว่าอยากเป็นเจ้าของแค่คนเดียวด้วยกันมีอะไรกันงั้นหรอ..ความรักมันไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย..เราช็อคมากเจ็บจนชา..เหม่อลอย..เราก็ผิดเองที่ไว้ใจไปบ้านพี่เค้า..ตอนนั้นกลัวมากคิดถึงป๋าทันทีถ้าป๋ารู้ป๋าจะเสียใจแค่ไหนที่แก้วตาดวงใจคนนี้เกือบโดนผู้ชายที่เป็นใครก็ไม่รู้มาทำลาย..เราเสียใจมาก..เหมือนนึกถึงป๋า..ยังดีที่พี่เค้ายังคิดได้และไม่ทำอะไรเรา
***ในบางครั้งคนที่เราคิดว่าเค้าดีแต่ิจิงๆแล้วเค้าอาจจะไม่ได้ดีอย่างที่เราคิดก็ได้...อย่าไว้ใจใครง่ายๆ..ถึงแม้เค้าจะเป็นคนที่เรารักและรู้สึกดีด้วยแต่ผู้ชายยังไงก็ยังเป็นผู้ชายวันยังค่ำสันดานดิบที่มีตามสัญชาตญาณผู้ชายมันมีกันทุกคน..ต่อจากนี้ไปจากที่รักคนอยากอยู่แล้วก็คงต้องสร้างกำแพงขึ้นมาอีก..กลัวเหลือเกินที่ต้องเจอแบบนี้อีก..ไม่อยากเจอแบบนี้อีกแล้ว..ผู้ชายที่รักผู้หญิงอย่างบริสุทธิ์ใจไม่หวังอะไรแค่รักกันก็พอแล้วคงจะหาได้ยากมากขึ้นทุกวัน..

ป.ล.ไม่ต้องการให้ใครสงสารหรือมาซ้ำเติมเหยียดหยามที่ได้อ่าน..ไม่จำเป็น

มาเยี่ยมเยือน

1 วันศุกร์ที่ 16 ตุลาคม 2009 เวลา 14:06

พนิดา วสุธาพิทักษ์

ขอบคุณมากค่ะ _/\_

เขียนความคิดเห็นของคุณ

ชื่อผู้เขียน:
E-Mail:
ชื่อเรื่อง:
ความคิดเห็น:
	Post แสดงผล

yvComment v.1.22.0