ธรรมะทวิสเตอร์
- Loading...
ติดต่อเราได้ที่
หอจดหมายเหตุ
พุทธทาส อินทปัญโญ
สวนวชิรเบญทัศ (สวนรถไฟ)
ถนนนิคมรถไฟสาย ๒
แขวงจตุจักร เขตจตุจักร
กรุงเทพฯ ๑๐๙๐๐
แผนที่และการเดินทาง:
โทรศัพท์: ๐-๒๙๓๖-๒๘๐๐
โทรสาร: ๐-๒๙๓๖-๒๙๐๐
อีเมล์: info@bia.or.th
เว็ปไซต์: www.bia.or.th
www.dhamma4u.com
เข้าสู่ระบบ
สถิติการเข้าชม
จำนวนครั้งเปิดดูบทความ : 1425228กัลยาณมิตร
| Designed by: |
| ความทุกข์อันประเสริฐ |
|
|
| รวมบทความ - บทความน่าสนใจอื่นๆ |
| เขียนโดย webmaster |
| วันพฤหัสบดีที่ 19 พฤษจิกายน 2009 เวลา 16:05 |
|
ความทุกข์เป็นสิ่งประเสริฐ ทำไมหลวงพี่จึงกล่าวเช่นนี้... เมื่อเธอเห็นเช่นนี้เธอจะรู้ว่าไม่ใช่เพียงตัวเธอที่ถูกต้อง เธอจะเห็นความทุกข์ของคนทั้งหมด นี่คือการฝึกปฏิบัติที่เรียกว่า ไร้ตัวตน อนัตตา ปลดปล่อยตัวเราด้วยความตระหนักรู้ ก่อนที่จะตระหนักรู้ในทุกข์ของผู้อื่น เธอต้องตระหนักรู้ในทุกข์ของเธอก่อน ยอมรับว่า มันมีอยู่จริง ยอมรับอย่างสัตย์ซื่อว่า ฉันเป็นทุกข์ ฉันมีความทุกข์ เคยมีชายผู้หนึ่งประกาศตนว่า ผมไม่มีความทุกข์ ไม่เคยมี ความทุกข์เลย แต่หลวงพี่ไม่เชื่อ เขาเป็นชายที่น่าสงสาร น่าเห็นใจ เพราะเขามีความภาคภูมิ ทะนงตนมากเกินไป เกินกว่าจะยอมรับ ได้ว่า เขาก็มีความทุกข์เช่นกัน เมื่อเรามีความคิดเห็นที่ถูกต้อง นั่นคือเราลดทอนเมล็ดพันธุ์ไม่ดีไปบ้างแล้ว การฝึกปฏิบัติไม่ใช่การกำจัดเมล็ดพันธุ์ที่ไม่ดี ให้หมดไป การฝึกปฏิบัติคือการเข้าไปทำความรู้จักกับเมล็ดพันธุ์ที่ไม่ดี ตระหนักรู้ว่าเขามีอยู่ เขากำลังพยายามแสดงตน บางครั้ง เราก็แบ่งแยก ขาว-ดำ ดี-ชั่ว จนเกินไป ทำให้เราเก็บกดความทุกข์เอาไว้ นี่เป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง หากเราต้องการดูแลคนอื่น เราต้อง ดูแลตนเองให้ได้ก่อน การฝึกปฏิบัติก็คือการฝึกถอดถอนการแบ่งแยก ยอมรับว่าเราก็มีสิ่งไม่ดีอยู่ เราต้องกล้าหาญเพียงพอที่จะ ยอมรับว่าเราก็เป็นทุกข์ มีความทุกข์ การกล้ายอมรับจะทำให้เราช่วยผู้อื่นได้ ให้เวลากับตัวเองสักหน่อย ให้เวลาในการฝึกฝน เช่นการเดิน การอยู่เฉยๆ บ้าง ธรรมมะนั้นอยู่ในตัวของเราอยู่แล้ว มีอยู่แล้ว และความทุกข์ก็ไม่ใช่ศัตรูที่เราจะต้องทำลายให้สิ้นซาก ขอเพียงความเข้าใจความทุกข์อย่างลึกซึ้งก็จะสามารถหยุดความทุกข์ได้ ต้นเหตุสำคัญของความทุกข์ก็คือการหลงลืม ไม่ตระหนักรู้ หลายคนบอกว่า มันสายไปแล้วล่ะ ฉันแก่ป่านนี้แล้ว ฉันป่วยอยู่ คงทำอะไรไม่ได้หรอก... เหล่านี้ไม่เป็นความจริง ไม่มีคำว่าสายเกินไป แก่เกินไป หรือป่วยเกินไปสำหรับการฝึกปฏิบัติ ความทุกข์นั้น เป็นของเรา เรียนรู้ได้ด้วยตัวของเรา เธออย่าเพิ่งเชื่อขอให้ฝึกปฏิบัติ เพราะการเชื่อเป็นเพียงเทคนิค แต่หากเธอเริ่มฝึกเธอจะเข้าใจ และนั่นคือการปฏิบัติที่แท้ หลวงพี่เป็นได้เพียงแรงบันดาลใจเท่านั้น เป็นกำลังใจ และอำนวยพร ขอให้เธอเกิดใหม่ในความทุกข์ ความทุกข์เป็นของเธอ เป็นของเธออย่างแท้จริง และเธอเท่านั้นที่สามารถค้นหาธรรมะเพื่อการดับทุกข์นั้นด้วยตัวของเธอ ฝึกด้วย ตนเอง เมื่อเธอฝึก ความมั่นคงจะเกิดขึ้นในวิถีของการฝึกปฏิบัติ แล้วทางจะเผยออก แม้จะเป็นเพียงแวบเดียว ก็ขอให้เธอมั่นใจว่า ทางนั้นได้เปิดสู่เธอแล้ว และจะเปิดออกตลอดกาล ขอให้ฝึกปฏิบัติด้วยความเข้าใจ ค้นหาธรรมมะในตัวของเธอเอง การบรรลุ และ การรู้แจ้งก็คือการที่เธอสามารถเห็นตัวเธออย่างแท้จริง หลวงพี่ขอเป็นกำลังใจ ...๐ ที่มา http://www.thaiplumvillage.org/ ภิกษุฟับหยุ่ง(หลวงพี่นำธรรม) แห่งหมู่บ้านพลัม แปลไทยโดย ภิกษุณีนิรามิสา
เขียนความคิดเห็นของคุณ |
| LAST_UPDATED2 |
รวมคลิปรายการพื้นที่ชีวิต
ธรรมะใกล้มือ
ธรรมะ Online
กลุ่มงานของหอจดหมายเหตุพุทธทาส อินทปัญโญ
• จัดระบบเป็นกลุ่มงาน ร่วมกันรับผิดชอบ
ขับเคลื่อนและประสานเป็นกลุ่ม แบบมี
ภาระพันธกิจที่ชัดเจน
• คณะทำงานประกอบด้วยผู้ประสานหลัก
ของกลุ่มงานทำหน้าที่เป็นผู้ประสาน
กลุ่มงาน กับคณะของคนทำงาน
กลุ่มงานอำนวยการ
กลุ่มงานการเงินและบัญชี
กลุ่มงานเทคโนโลยีสารสนเทศ
และโสตทัศนูปกรณ์
กลุ่มงานกิจกรรม ๑
กลุ่มงานกิจกรรม ๒
กลุ่มงานผลิตหนังสือและสื่อธรรม
กลุ่มงานคลังและกระจายหนังสือ
และสื่อธรรม
กลุ่มงานห้องหนังสือและสื่อธรรม
กลุ่มงานเผยแผ่และประชาสัมพันธ์











