เหตุการณ์ต่อไปนี้เป็นเรื่องจริง ...

ผู้เล่ากล่าวว่าคนที่เล่าเรื่องตายแล้วไปไหนดีให้ผมฟัง เป็นเพื่อนรุ่นน้องคนหนึ่ง                        

เขาเล่าว่าเหตุเกิดขึ้นท่ามกลางบรรยากาศวังเวงในบริษัทเก่าแก่แห่งหนึ่ง

ตั้งอยู่บนที่ดินซึ่งร่ำลือกันว่าเมื่อครั้งอดีตเคยเป็นป่าช้ามาก่อน

ประวัติโจษจันเล่าขานกันมากมายทีเดียวเกี่ยวกับเจ้านายดุและผีหลอก                         

เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อวันศุกร์ที่ 28 ธันวาคม ไม่ปรากฏปี

นางสาวกิ่งแก้ว(นามสมมติ) พนักงานพิมพ์ดีดวัยเบญจเพส

มีภารกิจการงานต้องสะสางมากมาย วุ่นวายเป็นพิเศษ

เนื่องจากเป็นการทำงานวันสุดท้ายในรอบปี

รวมทั้งรุ่งขึ้นพรุ่งนี้ จะย่างเข้าสู่ช่วงของลองวีคเอนด์

ตลอดวันนั้นจึงเกือบๆ จะมีสภาพเป็นวันโลกาวินาศ สำหรับกิ่งแก้วโดยแท้

เธอต้องเคร่งเครียดหมกมุ่นอยู่กับงานตั้งแต่เช้าจนบ่าย (และไม่มีเวลาว่างกินข้าวมื้อกลางวัน)

กระทั่งเคลื่อนคล้อยกลายเป็นค่ำ

เพื่อนร่วมงานหลายคนค่อยๆ ทยอยแยกย้ายกันกลับบ้าน

ทำไปทำมาท้ายที่สุด ทั้งบริษัทก็เหลือเธออยู่เพียงคนเดียว

ตอนนี้ล่ะ บรรยากาศในตึกเก่าๆ ทึมๆ แสงไฟสลัวจนแลดูแล้วชวนสยอง

รวมทั้งเสียงแกรกกรากของกระดาษกระพัดกระพือ

และอะไรต่อมิอะไรก็เริ่มแสดงบทบาทหน้าที่ของตนเองออกมาอย่างชัดเจน

และค่อยๆ ทบทวีความวังเวงมากขึ้นเรื่อยๆ ...                       

ขณะที่กิ่งแก้วทำงานของเธอเสร็จสรรพ และเตรียมตัวเก็บข้าวของเพื่อจะกลับบ้าน

เธอเหลือบชำเลืองมองไปยังผนังกำแพงด้านใกล้ๆ โต๊ะทำงาน

พลันต้องตกใจสุดขีด ส่งเสียงกรี๊ดออกมาดังลั่น

สีหน้าซีดเผือดราวกับเลือดในกายเหือดแห้งหมดร่าง                         

สิ่งที่กิ่งแก้วเจอนั้น...ทำให้เธอเป็นเช่นนี้

สิ่งนั้นคือ........

ใช่แล้ว...สิ่งที่กิ่งแก้วพบคือ...ปฏิทินนี่เอง !

และสาเหตุที่ทำให้กิ่งแก้วตกใจเจ้าปฏิทิน ซึ่งดูแล้วไม่น่าจะตกใจเลย

เพราะเธอได้พบเห็นกับวันหยุดต่อเนื่องยาวนานหลายวัน

ทำให้เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ยังไม่ตระเตรียมวางแผนจะไปเที่ยวไหนในช่วงวันหยุด

เหล่านี้เอง เป็นเหตุให้กิ่งแก้วต้องอุทานออกมาว่า

‘... ตายแล้ว ...จะไปไหนดี !!’

ขอขอบพระคุณ http://www.oknation.net/blog/tocare/2008/09/05/entry-1