เถ้าถ่านในสายธารต้นน้ำตาปี

ผมได้ซึมซับการเผาศพพระอาจารย์อย่างเรียบง่าย หวนให้ระลึกถึงอดีตกาลที่ไกลโพ้น ในวันสัมมนาที่เวสาลีนครแห่งความหลัง ครั้งสำคัญที่เราจดจำต่อ ๆ กันมาหลายชั่วอายุคน เป็นวันประกาศว่า ต่อแต่นี้อีกสามเดือนสรีระแห่งพระตถาคตจักแตกดับ  หวนให้ระลึกถึงความเสื่อมความเสี่ยงของสังขาร แม้แต่พระผู้มีพระภาคก็ยังย่อยยับดับขันธ์ แม้ท่ามกลางความร้าวรันทดของผู้ศรัทธา แต่ความเฒ่าชราและความตายจะมีความหมายอันใดต่อหัวใจที่ไม่ผูกพัน  วันนั้นพระองค์ทรงเตือนเราว่า 

ร่างกายนี้แก่หง่อมแล้ว เป็นรังแห่งโรค เสื่อมสลายผุพังได้ง่าย เน่าเปื่อยและแตกดับไป สิ้นสุดลงที่ความตาย นี่คือกฎเกณฑ์สามัญที่เสมอเหมือนกัน  ไม่เลือกชนสามัญหรือชั้นเทพ เสี่ยน้อยใหญ่หรือบิ๊กผู้มากอิทธิพล และวันนี้เป็นอีกหนที่ภาพของเถ้าถ่านพระอาจารย์ที่ถูกโปรยปรายสู่สายธารต้นน้ำตาปีได้กลับมาย้อนเตือนถึงความเป็นเช่นนั้นเอง เตือนใจให้อนุชนเข้าใจข้อเท็จจริง แทนการยุยงให้ใผ่ฝันถึงความอมตะบนกระแสการเปลี่ยนแปลง การลุ่มหลงคือการพยายามแสวงหาความมั่นคงจากสิ่งที่ไม่มั่นคง แต่สำหรับดวงใจอิสรภาพที่เหนือความผูกพันและพลัดพรากย่อมไม่สะทกสะเทือน ไม่หวาดหวั่นต่อการผันแปร ความชรา ริ้วรอยแห่งความเสื่อมของสังขาร ที่ปรากฏขึ้นทุกเมื่อเชื่อวัน และการหยุดสนิทของลมหายใจ ย่อมมิใช่ความพลัดพรากสำหรับผู้ไม่หลงชีวิต หากแต่คือการเปลี่ยนแปลงไปตามเหตุตามปัจจัย นั่นคือสิ่งที่ผมฉุกนึกถึงคำพระอาจารย์ที่ว่า เราจะไม่หอบสังขารหนีความตาย มีความหมายว่า เรือนร่างจะเป็นอะไรอย่างไรก็เป็นไป แต่น้ำใจยังใสและเย็น

เขียนความคิดเห็นของคุณ

ชื่อผู้เขียน:
E-Mail:
ชื่อเรื่อง:
ความคิดเห็น:
	Post แสดงผล

yvComment v.1.22.0