นักโทษประหาร

การหลงติดในรสชาติชีวิต อาจทำให้หลายคนหลงลืมและสำคัญตนผิดคิดเป็นเจ้าของกิจการทั้งโลกราวกับอยู่ค้ำฟ้า กรีดกรายอยู่ในสังคมนี้อย่างหยิ่งทะนง และลืมถ้อยคำธรรมดาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด คือ เกิดแก่เจ็บตาย ซึ่งความเสมอเหมือนกันทุกชีวิต คนทั้งหลายมักรอให้ถึงชราหรือวันตายจึงจะซึ้งถึงความจริงข้อนี้ได้ ทุกชีวิต ต่างคือนักโทษประหารที่รอเวลาแห่งการลงอาญา ช้าหรือเร็วจะแตกต่างกันปานใดเล่า! ทุกชีวิตถูกตัดสินประหารชีวิตแล้วตั้งแต่ถือกำเนิด แต่หลายชีวิตก็เฝ้าฝันถึงความระรื่นอยู่

อย่างลืมตัว  ราวกับว่าอวลไอแห่งลมหายใจจะให้ความอบอุ่นแก่เรือนร่างไปชั่วกัลปาวสาน หลายชีวิตประมาท ใจเหงาที่ขาดความยั้งคิดกวัดแกว่งไปเกาะเกี่ยวผูกรัดกับสิ่งอันไม่มั่นคง มั่นหมายให้ทุกอย่างเป็นไปดั่งใจวาดหวัง เผลอฝันเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่ฟ้าดินส่งมาเสพความสำราญ เมื่อมนุษย์หลงติดใจในรสชาดชีวิตที่ตนลิ้มลองเข้าไปแล้ว บังเกิดเป็นความผวาที่ต้องจำจากพรากกัน ใช้ชีวิตเสาะหารสชาดที่เคยเสพติด แต่ใครเลยจะรู้ว่าพรุ่งนี้คือวันประหาร อย่าเข้าใจผิดว่าไม้ใกล้ฝั่งคือคนชรา รู้ได้อย่างไร ว่าไกลฝั่งแค่ไหน จอมศาสดายังกระซิบบอกเราว่า ใครเลยจะรู้ความตายแม้พรุ่งนี้ การตระหนักรู้ว่าเวลามีขีดจำกัดอาจทำให้ใครหลายคนรีบค้นหาสาระจากการมีชีวิตให้สูงสุด หยุดและเย็นก่อนวันประหารมาเยือน  เพราะนี่คือการหยั่งรู้ว่าการแสวงหาครอบครองในวันนี้ คือการไขว่คว้าแสวงหามาหวงแหนไว้ เพื่อรอวันพลัดพรากและจากไปอย่างเจ็บ ๆ หากเราหยั่งรู้ว่าสิ้นสุดวันนี้จะไม่มีลมหายใจอีกแล้ว ถ้าจะโทรศัพท์สักครั้ง หรืออีเมล์สักฉบับเดียว เราจะส่งไปถึงใครเพื่อบอกสิ่งใด หรือพูดว่าอะไร แต่ทำไมถึงเพิ่งคิดจะพูดเอาป่านนี้ ทั้งที่สิ่งที่ดีที่สุดที่ควรทำไม่ใช่สิ่งที่ควรรอ

เขียนความคิดเห็นของคุณ

ชื่อผู้เขียน:
E-Mail:
ชื่อเรื่อง:
ความคิดเห็น:
	Post แสดงผล

yvComment v.1.22.0