ชีวิต เป็นปรากฏการณ์เกิดดับ มีคุณสมบัติสามารถรับรู้ นึก คิด จดจำ วนผ่านมาพานพบแล้วจากกัน แต่เมื่อไม่ผูกพัน
ติดใจในสิ่งพบเห็น  ไม่หลงใหลในสิ่งที่ถูกทำให้คิดว่าหรู หรือเลิศลอย คราวจำจากก็จากไปอย่างไม่สะดุ้งสะเทือน
โลกอันสันนิวาสเป็นแดนเกิดแดนประหาร เป็นสุสานของทุกผู้ที่เกิดมา  ครั้งหนึ่งที่เราได้มาเยือนโลกมนุษย์แล้วจะจากไป เรามาเยี่ยมเยือนชั่วคราว มาพักอาศัย กิน ถ่าย หลับนอน ควรสร้างสรรค์อะไรไว้บ้างแล้วจากไปด้วยความแจ่มใส

หากการมาเยี่ยมเยือนโลกครั้งนี้ มามัวระเริงอยู่กับสีสันแห่งโลกอลังการก็ย่อมไม่อยากจากไป การติดใจในสิ่งพบเห็นอาจตื่นตาตื่นใจจนฝังใจอยากครอบครอง  คิดเป็นเจ้าของทั้งที่ไม่มีสิทธิ์ ไม่มีอะไรเป็นของเรา แม้แต่ตัวเราที่สมมุติขึ้นมา
ความหลงผิดจะสร้างโปรเจ็คต์เพื่อการครอบครองขึ้นมาอย่างนับไม่ถ้วน  หอบหวงยื้อแย่งแข่งขันมาสะสมเป็นสมบัติของตนที่ไม่อาจคืนเจ้าของอย่างง่ายดาย ไม่อาจลาโลกไปด้วยใจเบิกบาน สะดุ้งกลัวต่อการเสื่อมลาภยศ กลายเป็นคุณสมบัติเร่าร้อนที่พกติดตัวไว้ในขณะสัญจรเยี่ยมโลก ในขณะที่ผู้รู้ทั้งหลาย...ใช้โลกที่ผ่านมาพบเป็นบทเรียนจนรู้ จนเข้าใจในความเป็นธรรมดา... แม้นว่าวันที่เรามาสู่โลกมาพร้อมกับร่ำไห้หรือหยดน้ำตา แต่ย่อมจากลาไปด้วยรอยยิ้ม นี่ใช่หรือไม่คือความแตกต่างระหว่างอริยะและปุถุชน

ผู้รู้ท่านหนึ่งกล่าวว่าพระตถาคตหรือพระอรหันต์แตกต่างอย่างไรกับสามัญชนคนยึดมั่น เปรียบได้ดั่งว่าเมื่อศรอาบยาพิษ 2 ดอกยิงเข้ามาปักกายและปักใจ ปุถุชนคนเขลาจะโดนปักทั้งกายและใจ ต้องรับทุกขเวทนาทั้งทางกายและทางใจ  เวทนาทางใจนั้นยิ่งเจ็บปวดคร่ำครวญทรมานกว่าทางกายมากนัก แต่อริยะย่อมโดนลูกศรเพียงปักกายแต่หาโดนปักใจไม่ พระอรหันต์ทั้งหลายก็ย่อมตกอยู่ในสายธารแห่งการเสื่อมของสังขารตามครรลอง เกิด แก่ เจ็บ ตาย เช่นเดียวกัน แต่ความร่ำไรรำพันใด โศกใด โลภใด โกรธใด... ไม่อาจกวนใจ เพราะลมหายใจมิใช่สิ่งแยกแยะมรณะและชีวิตอีกต่อไป การเปลี่ยนแปลง การเกิด แก่ เจ็บ  ตาย เป็นสายธารที่ไร้อิทธิพลต่อดวงใจของผู้ที่ตายไปแล้วก่อนตาย

เขียนความคิดเห็นของคุณ

ชื่อผู้เขียน:
E-Mail:
ชื่อเรื่อง:
ความคิดเห็น:
	Post แสดงผล

yvComment v.1.22.0