เราอาจได้ยินได้ฟังคำพร่ำเตือนถึงความเป็นเช่นนั้นเองจากพระอาจารย์มาหลายหน ที่บอกกล่าวถึงเรื่องราวแห่งการไร้ตัวตน หามีบุคคลแท้จริงที่ไหนไม่ มีเพียงธาตุตามธรรมชาติที่แปรผันไปตามเหตุตามปัจจัย แต่ครั้งนี้ครั้งเดียว ท่านได้เตือนด้วยร่างกาย แสดงให้เห็นความเป็นเช่นนั้น ในงานศพที่เปลี่ยนสภาพร่างกายเป็นเถ้าถ่าน บทเรียนแห่งการเกิดดับ นับเป็นบทเรียนสำคัญของความเรียบง่าย แต่แฝงสาระสำคัญมากมาย ไม่ว่าจะเป็นงานศพที่ยิ่งใหญ่ตระการตา ประดับประดาด้วยแสงไฟสลับสี เผาทรัพยากรมากมายเพื่อให้เกียรติผู้เสียชีวิต หากแต่ขาดสาระธรรมสำคัญของการสิ้นใจ คือการเตือนสติให้ฉลาดในเรื่องราวของการเกิดดับ

งานศพนั้นก็อาจจะดูเป็นเพียงอลังการที่ไร้แก่นค่า เรือนร่างของคนที่เป็นคนพลันแปรเปลี่ยนแยกธาตุเป็นเถ้าถ่าน เศษกระดูก เปลวเพลิงสีส้มที่ระเริงลุกโชน หลอมท่วมทับร่างกาย กลายเป็นหนึ่งเดียวกันในครรลองแห่งการเปลี่ยนแปลง มีเพียงดิน น้ำ ลม ไฟ ทั้งรูปและนาม หาใช่ตัวตนที่แท้จริงไม่ พินัยกรรมปริศนาธรรมหนนี้ ย้ำอีกหนว่า มีเพียงธาตุตามธรรมชาติเท่านั้นที่แปรผันไปตามเหตุและปัจจัย และในที่สุดก็หาได้มีความแตกต่างระหว่างสิ่งมีชีวิตและสิ่งไร้ชีวิตไม่ แตกต่างกันปานใดระหว่างมีลมหายใจกับไม่มี มีความรู้สึกนึกคิดกับไม่มี ในเมื่อต่างก็มิได้อยู่ในอำนาจบังคับบัญชาของผู้ใดได้เลย สาระแท้ของพิธีศพที่ผู้วายชนม์ให้บทเรียนเพื่อผู้ยังมีลมหายใจได้ฉลาดขึ้น ท่านอาจารย์จากไปด้วยความสงัดสงบแห่งสังขาร โรคร้ายในบั้นปลายแห่งชีวิตคงไม่อาจมีอิทธิพลต่อจิตใจ ความเจนจัดในผัสสะเพื่อปล่อยวางที่เชี่ยวชาญ ทำให้เดินผ่านเส้นตายไปเหมือนสายลมพัดผ่านผิวน้ำ เหมือนเดินออกนอกประตูไปสูดอากาศบริสุทธิ์นอกบ้านฉันนั้น มีเพียงธาตุตามธรรมชาติเท่านั้นทีแปรไป 

เขียนความคิดเห็นของคุณ

ชื่อผู้เขียน:
E-Mail:
ชื่อเรื่อง:
ความคิดเห็น:
	Post แสดงผล

yvComment v.1.22.0