วันเผาศพพระอาจารย์นับเป็นอีกหนหนึ่งที่เราได้รับมรดกพินัยกรรมทางปัญญา ที่ท่านจงใจไม่ยอมให้วัตถุนิยมมาบดบังสาระจากศพ มรดกเพื่อความฉลาดของผู้อยู่ข้างหลังย้อนให้เราระลึกถึงการเผาศพตามวัดต่างๆในชนบทท้องทุ่ง พิธีศพในเส้นทางของย่าทวดเป็นพิธีปลงสังเวชของผู้มีชีวิต ทุกคนได้มีโอกาสเห็นศพ ศพถูกยกขึ้นเชิงตะกอน ถูกเผาด้วยฟื้นไม้ เปลวไฟสีแดงส้มที่ลุกโชนโชติแดงที่กำลังกลืนกินซากชีวิต ย่อมสะกิดใจให้คนฉลาด ทำให้ผู้ยังมีชีวิตคิดได้ เป็นฉากชีวิตที่ธรรมชาติได้ลบล้างความอวดดี ความสำคัญตนของคนลงอย่างสิ้นเชิง

งานศพสยบทุกความถือดี ดับทุกอัตตาให้ถ่อมตนลง นำไปสู่การปล่อยวางเป็น ยอมรับสภาพได้ด้วยจิตใจแจ่มใส เปลวควันไฟที่พวยพุ่งเป็นสายไปสู่ฟากฟ้า ดั่งสัญญาว่าย่ายายได้เดินทางไปสู่ปรโลกแล้ว เศษซากชีวิตแปรเปลี่ยนเป็นสีดำและเถ้าถ่านผุยผง เป็นบรรยากาศที่ขับเน้นให้เห็นความเป็นอนัตตภาพ คนคุ้นเคยที่ผูกพันฉอเลาะกันในวันก่อนมามอดไหม้หายตัวไป มันทำให้เราเห็นเส้นทางชีวิต ทิศทางที่เราไป เถ้าถ่านและควันไฟ ในชายป่าสีเขียว ช่างเป็นบรรยากาศเก่าแก่ของอารยะธรรมมนุษย์ ความอบอุ่นของเปลวไฟเชิงตะกอนสอนให้ชีวิตสนิทสนมกับความตาย สยบความเย่อหยิ่งที่สิงใจของผู้คน ลดความสำคัญตน มันทำให้เราเห็นว่าชีวิตและความตายไร้รอยขีดคั่น เป็นโอกาสที่ทำให้ผู้คนฉลาดในการทำใจ หันมายอมรับข้อเท็จจริงของชีวิต

เราไม่อยากเห็นการกดปุ่มเผาศพด้วยปลั๊กไฟวิทยาศาสตร์ เผาศพระบบดิจิตอลในบรรยากาศหรูหรา ที่พี่น้องของเราไม่มีโอกาสได้ปลงสังเวช บางครั้งความอลังการ ความมีหน้ามีตา จากความปรารถนาดีของผู้มีชีวิต อาจปกปิดสัจจะธรรมของผู้เสียชีวิต ทำให้ชีวิตและความตายดูห่างเหินกันเกินไป 

เขียนความคิดเห็นของคุณ

ชื่อผู้เขียน:
E-Mail:
ชื่อเรื่อง:
ความคิดเห็น:
	Post แสดงผล

yvComment v.1.22.0