ผู้รู้แจ้งจะไม่หอบสังขารหนีความตาย รู้แล้วอย่างแจ่มแจ้ง หนีไปไหนก็ไม่พ้น ที่ไอซียูหรูหรา หรือเตียงอนาถา จะแตกต่างกันปานใด ผู้ไม่รู้จริงย่อมพยายามเข็ญร่างที่บอบช้ำไปต่ออายุยืดลมหายใจ เพื่อเสพย์ความมีชีวิตให้ยาวนานที่สุด แท้จริงแล้วการดูแลเอาใจใส่สรีระควรพยายามตามควรแก่เหตุ เมื่อถึงเวลาสละร่างกายตามพยากรณ์ที่ควรจะเป็นก็ควรจะเป็นไปด้วยใจผ่องแผ้ว ควรหรือที่เราต่อชีวิตด้วยเพียงจะฉุดยื้อชีวิตเพียงมีชีพจร ในขณะที่ผู้รู้แจ้งทั้งหลายต่างรู้พยากรณ์ชีวิต จะเร่งฝึกใจให้ถึงขั้นยิ้มรับกับความตายได้ มากกว่าการต่อสู้กับความตายทุกรูปแบบ โดยไม่คำนึงถึงคุณภาพของลมหายใจที่ยืดยาวออกไป จะอยู่ไปใยเมื่อลมหายใจเป็นเพียงปราณประหนึ่งหมุดคม หรือลมมัจจุราชที่กระพือเข้าออกทิ่มตำหัวใจอยู่ทุกขณะ เมื่อเรารู้พยากรณ์การมีชีวิตอย่างดี ภารกิจหลักของทั้งหมอทั้งเพื่อนร่วมทุกข์ทั้งผอง และตัวผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าของชีวิต คือการฉุดยื้อซื้อเวลา หรือว่าควรจะส่งเสริมทุกอย่างเพื่อการทำใจได้ สุขได้ สงบได้

ไม่ว่าส่วนใดในร่างกายจะหยุดทำงาน หรือแตกสลายหมดสิ้น หากเลือกได้จะตายที่ไหนดี เมื่อทุกที่ก็หนีไม่พ้น ศาสตร์แห่งการทำใจได้ ไม่ใช่เรื่องของการหนีปัญหา หากแต่คือการเผชิญกับปัญหาอย่างยิ้มแย้ม นี่คือการจากอย่างสุขสงบและเต็มใจจาก มิใช่จำใจจากไปอย่างเจ็บ ๆ เมื่อความผูกพันทั้งหลายได้ถูกปลดปล่อยไปนานแล้ว ตายทางใจไปแล้วตั้งแต่ยังมีชีวิต เมื่อตายไปแล้วก่อนตาย ร่างกายจะแตกดับที่ไหนเมื่อไร ใช่จะสำคัญนัก เอาแต่พอดี ๆ ที่เหมาะสม อย่าถึงกับหอบสังขารหนีความตายกันเลย จริงไหม เมื่อเราต่างก็รู้แล้วราวกับว่าเครื่องคอมพิวเตอร์ที่เราใช้มันมานานกำลังจะสิ้นสุดอายุลง เก่าแก่เต็มทน พ้นสภาพเกินกว่าจะซ่อมแซม ไม่ว่าจะซ่อมด้วยเงินกี่แสนกี่ล้านก็ไม่อาจกลับคืนมา เมื่อเรารู้อยู่แล้วว่าซ่อมก็ไม่หาย ควรหรือที่เราจะหอบหิ้วไปไปทั่วสารทิศ เผื่อมีความหวังใด

ชีวิตก็เช่นกัน วันหนึ่งที่ชิ้นส่วนการปฏิบัติงานของชีวิตทรุดโทรมเสื่อมสภาพ พยากรณ์ชีวิตบอกได้แน่นอน ไตล้มเหลว หัวใจเหนื่อยล้า ตับพัง ปอดขาดเลือด สมองไม่มีออกซิเจนหล่อเลี้ยง ดูไปแล้ว เราสมควรตายแล้วนี่ จะยืดต่อชีวิตอีกสัก 2-3 วันไปทำไม มีรสชาติใดในโลกมนุษย์นี้หลงเหลือให้เราติดใจไปลุ่มหลงอีกหรือ จะขอต่อชีวิตไปเสพย์สมบัติพัสถานที่อุตส่าห์หิ้วหอบครอบครองไว้กระนั้นหรือ จะอยู่อย่างหวาดกลัวความพลัดพรากเพิ่มเติมอีกสักสี่ห้าวันกระนั้นหรือ หรือว่าเราควรยินดีกับการจากไป จบฉากหนึ่งการแสดงไป ไม่มีอะไรต้องแบก ภารกิจที่พอจะทำได้ก็ทำเสร็จสิ้นแล้ว ร่างกายไม่เหมาะจะทำ คิด อ่าน อะไร ก็พอทีดีไหม ควรหรือไม่ที่แพทย์ทั้งปวงหันมาให้ความสำคัญในการรักษามนุษย์ให้มีลมหายใจที่ยิ้มได้ในทุกสถานการณ์ มากกว่ายืดยื้อชีพจรให้เต้นนานที่สุด อันคือเกมความตายไล่ล่าคนเป็น จนชีวิตระหกระเหิน  ดิ้นรนทุรนทุราย ก่อนพ่ายแพ้จบฉากชีวิตไปอย่างเจ็บ ๆ เกมนี้ไม่เล่นไม่ได้หรือ

เขียนความคิดเห็นของคุณ

ชื่อผู้เขียน:
E-Mail:
ชื่อเรื่อง:
ความคิดเห็น:
	Post แสดงผล

yvComment v.1.22.0