การเกิดแก่เจ็บตาย เป็นธรรมดาโลกที่หนีไม่พ้น เป็นคุณสมบัติติดตัวมา เป็นเส้นทางสั้นยาวอาจแตกต่างกันไปบ้าง แต่เราก็ทราบกันล่วงหน้าแล้ว เราควรจะให้การต้อนรับด้วยความสงัดสงบ มั่นคง แจ่มใส ในสมัยก่อนโน้น เรามักจะเห็นการตายแบบภูมิปัญญาไทย ผมจำภาพทวดจากไปบนแคร่ไม้ไผ่เก่าแก่ ที่บ้านนอกไกลโพ้น ทวดภาวนาคำว่าพุทโธ ๆ ไปเรื่อย ๆ ผมได้ยิน และจดจำฉากสุดท้ายนั้นได้ดี เป็นหนึ่งในภาพพิมพ์ใจวัยเด็กที่ไม่เคยจางหายไปจากคลังความจำ  ทวดยังยิ้มได้บนใบหน้าที่ทรุดโทรม ดูเหมือนมิได้มีความหวาดกลัว หากแต่เหมือนความเต็มใจจาก ก่อนหน้านั้นทวดเคยบอกเด็ก ๆ ว่าอีกไม่กี่วันจะไม่อยู่แล้ว ลุกเดินก็แทบไม่ไหว ทวดจะไปอยู่กับพระพุทธเจ้า เหมือนกับจะบอกว่าไปเที่ยวต่างจังหวัดอะไรปานนั้น เหมือนบอกว่าชีวิตมันก็เท่านั้น เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นของธรรมดา ระยะหลัง ๆ นี้เจ็บป่วยบ่อย ๆ ขึ้น แล้ววันนี้ก็จะตายละนะ ถึงวันเวลาที่เรี่ยวแรงจะพูดก็ไม่มี ทวดยังฉายแววตาในวันนั้นกระพริบๆ เหมือนกับจะบอกความหวังหรือเปิดเผยความลึกลับดำมืดในเรื่องราวของชีวิตแก่ลูกหลานก่อนที่ดวงตาจะดับสนิท

แล้วโลกในเย็นวันนั้นต่างกับโลกในตอนเช้าไปบ้าง ตรงที่เย็นนี้ทวดขาดบางอย่างไป คือลมหายที่ระรวยรินมาช้านานหยุดไปเฉย ๆ ทวดอาจไม่ได้เสียชีวิตในบรรยากาศของโลกไซเบอร์ ที่เต็มไปด้วยเครื่องช่วยชีวิตหรูหรา แต่ทวดก็ได้แสดงทักษะของคนตายเป็น ตายแบบมีคุณภาพ ตายแบบเห็นการตายเป็นเหตุการณ์ปกติ แม้ตายแบบไม่ทันสมัย ตายไม่มีคลาส ไม่มีระดับ ไม่มีสัญญาณคลื่นไฟฟ้าหัวใจแสดง ไม่มีการบันทึกและแสดงการมีสัญญาณชีพ ทวดตายอย่างยากจน ไร้บรรดาศักดิ์ ไม่ใช่วีรบุรุษ ไม่ใช่วีรกรรม ในวันสุดท้าย...ในผ้าผืนเก่าแก่ที่ให้ความอบอุ่น แต่ผมก็สัมผัสถึงจิตวิญญาณเสรีของชายชรา และบอกให้ทราบว่าทวดรู้ดีว่าชีวิตต้องการอะไร หรือใครต่อใครจะบอกว่าทวดไร้การศึกษา แต่แววตาและใบหน้าสงบของทวดบ่งบอกถึงชัยชนะของการต่อสู้บนสังเวียนเวทีชีวิต ราวกับจะบอกว่าเพียงพอแล้วสำหรับโลกอันมากมายา แต่เป็นการถ่ายทอดทอดปรัชญายิ่งใหญ่ของชีวิตที่กล่าวว่า เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นของธรรมดา เรื่องง่าย ๆ ที่คนทั้งหลายเข้าถึงได้ยาก ช่วงเวลาสั้นๆ หลังสิ้นใจ ชาวบ้านช่วยกันต่อโลง งานศพดำเนินไปอย่างเรียบง่าย เมื่อพระสวด ลูกหลานได้เห็นศพ เห็นความแปรเปลี่ยนของสังขาร งานศพเป็นงานสำหรับผู้ที่ยังมีชีวิต เตือนคนที่ยังอยู่ให้ประจักษ์แจ้งถึงความจริง งานศพจึงมักสยบความเย่อหยิ่งผยองของคนเรา ทำให้ฉุกคิดได้ว่าจะแก่งแย่ง หรือระเริงกันไปใย ปองพยาบาทกันทำไม ในเมื่อเราต่างก็ยืนอยู่ต่อหน้าหลักประหารด้วยกันทุกคน กำลังเข้าคิวเรียงลำดับเข้ารับการลงอาญา เราต่างหัวอกเดียวกัน ต่างเป็นพี่น้องร่วมทุกข์เกิดแก่เจ็บตาย ทวดผมเป็นคนหนึ่งที่บอกคนทั้งหลายว่า อนิจจัง วต สังขารา สังขารไม่เที่ยงหนอ อันเป็นเสียงเรียกร้องแห่งเหตุผล เป็นมนต์อันศักดิ์สิทธิ์สัจจะ เป็นสาระโดยแท้ของงานศพ ระลึกถึงเรื่องทวดลาโลกทีไร ก็ชวนให้คิดถึงปรัชญาล้ำลึกอันเป็นมรดกแห่งภูมิปัญญา โลกวันนี้ได้พูดมรดก หรือภูมิปัญญาของย่าทวดกันมาก แต่ยังกลับเน้นถึงภูมิปัญญาแบบเปลือก ๆ เสียมาก แพทย์แผนไทย สมุนไพร โยคะ ถึงสาระเหล่านี้จะมีคุณค่า แต่หามีภูมิปัญญาใดยิ่งใหญ่ไปกว่าภูมิปัญญาแห่งการทำใจได้ ผมไม่เคยลืมภาพสระนาฬิเกร์ ที่สวนโมกข์ และบทเห่กล่อม ที่หลอมชีวิตสู่ธรรมชาติ นับเป็นอีกปริศนาธรรม ที่ท่านอาจารย์นำมาย้ำถึงภูมิปัญญาไทย ที่ยิ่งกว่าขั้นเทพ คือว่า

“เอ่ย น้องเอย มะพร้าวนาฬิเกร์

ต้นเดียวโนเน กลางทะเลขี้ผึ้ง

ฝนตกไม่ต้อง ฟ้าร้องไม่ถึง

กลางทะเลขี้ผึ้ง ถึงได้แต่ผู้พ้นบุญเอย”

เรื่องราวของต้นมะพร้าว ต้นเดี่ยว ไม่มีคู่เปรียบ ฟ้าดินก็ทำอะไรไม่ได้ โลกทั้งโลกไม่มีเอฟเฟคท์  ผู้ที่จะไปถึงได้ต้องปล่อยวางหมดสิ้น ใช่แค่มีบุญเท่านั้นไม่ แต่ต้องพ้นบุญ เหนือบุญเหนือบาป นี่คือ เม็กกะเคลฟเวอร์ของ ปู่ ย่า ตา ยาย ที่ชีวิตไม่มีอะไรพิเศษมากมายเหมือนเราเรา  แต่เขานึกถึงแต่สิ่ง ๆ หนึ่งซึ่งดีที่สุด ซึ่งเลิศที่สุดอยู่เสมอ ย้ำว่าที่สุดของที่สุด (นิพพาน) ก็อยู่ในวัฏสงสาร (ทะเลขี้ผึ้ง) ที่นี่แหละ มีทุกข์ที่ไหน ต้องดับทุกข์ที่นั่น ใช่จะต้องไปแสวงหาที่ไหนเลย การดับทุกข์ให้ถึงที่สุด ต้องดับ ณ จุดที่เกิดเหตุนั่นเอง

เขียนความคิดเห็นของคุณ

ชื่อผู้เขียน:
E-Mail:
ชื่อเรื่อง:
ความคิดเห็น:
	Post แสดงผล

yvComment v.1.22.0