คนเราอาจเรียนรู้อะไรได้มากมาย ตามแต่สมองจะมีกำลังในการจดจำและคิดค้น แต่เราก็มักจะได้รู้อะไรออกไปรอบตัว แต่ไม่ได้ทำให้ตนเองหายมืดมนต่อเรื่องราวของชีวิต ระบบการศึกษาเปรียบเสมือนแสงเทียนที่กระจายไปรอบทิศ จุดที่มืดมิดที่สุดก็อยู่ที่ฐานเทียนนั่นเอง แสงสว่างทางวิชาการไม่ทำให้ชีวิตหายมืดมน ความรู้แตกสาขามากมายไม่รู้จักจบสิ้น องค์ความรู้หลากล้นอินเตอร์เนต ผู้คนมีความรู้มากมาย แต่ไม่หายมืดมน พระอาจารย์ทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อให้มีความรู้ชิ้นเอก (master piece) คือความรู้ในการทำใจได้เสมอ แม้ประสบความแปรปรวนใดในชีวิต หากเปรียบความรู้เหมือนใบไม้ทั้งป่า หามีความจำเป็นใดไม่ที่เราจะต้องตามไปจดจำใบไม้ทุกใบ ต้นไม้ทุกต้น หากเราได้มีโอกาสได้รู้ซึ่งถึงกฎแห่งอิทัปปจยตา รู้ว่าสิ่งทั้งหลายเป็นไปตามเหตุปัจจัย รู้ซึ้งเพียงข้อนี้จนระอาที่จะไปยึดมั่น รู้แล้วปล่อยวาง รู้แล้วยิ้มได้กับทุกสถานการณ์ในชีวิต ถือว่ารู้แจ้ง นี่คือความรู้ใบไม้กำมือเดียวของพระพุทธเจ้า ที่ท่านอาจารย์พร่ำเล่าบอกต่อ

ถ้ามีความรู้นี้แล้วชีวิตที่เหลือจะทำอะไรก็งดงามทั้งสิ้น พระอาจารย์บอกว่าจิตคนเรานั้นเกษมเบิกบานมาแล้วแต่ดั้งเดิม ม่านหมอกขุ่นมัวแผ่มาปกคลุมเป็นครั้งคราวในยามถูกหลอกเท่านั้น ธรรมชาติแห่งความผ่องใสถูกบดบังด้วยความปรารถนาชอบชัง ซึ่งมักจะลวงใจให้มุ่งออกไปแสวงหาความสุขเกษมจากมายาภาพที่มีแต่ความว่างเปล่า เราไขว่คว้าค่านิยมอันเป็นเสมือนอุปกรณ์ผุๆ เพื่อก้าวไปหาภาพลวงตาที่ไม่มีตัวตนแท้จริง เราอาจรู้มาก สำคัญตนว่าเรียนสูง ประสบชัยชนะมาทุกการแข่งขัน แต่ยังเตลิดไปอย่างไร้ที่พึ่ง เสาะหาเหยื่อมาขย้ำบำบัดความอยากที่วาบขึ้นมาเป็นวูบ ๆ เราอาจเป็นนักวิชาการจอมเหตุผล รู้จักชีวิตลึกมากจากเซลล์เดี่ยวไปจนถึงวิธียืดอายุด้วยเทคโนโลยีล้ำยุค แต่เรายังขาดความรู้ความ สามารถในการดับความหยิ่ง ไม่รู้จะทำอย่างไรก็ความเหงา หยุดความโลภของตนไม่ได้ เปราะบางต่อสิ่งยวนใจ เคลิบเคลิ้มกับบรรยากาศหรูเคลือบราคะ บางทีท่าทีของวีรบุรุษ แต่พอถูกขัดใจก็บันดาลโทสะ อาจเก่งกับการรักษาฟอร์มของคนไม่หวั่นไหว แต่จิตใจเจ็บลึก ภาพพจน์สูงส่งแต่ซ่อนความปรารถนาที่หยาบโลน ช่างเหน็ดเหนื่อยกับคอยเก็บคำชม รักษามาดเฉียบตามแนวที่สังคมกำหนดให้นิยม ยังหวั่นไหวต่อการล้มหายตายจาก อะไรเหล่านี้ถือว่าความรู้สักกี่ล้านยูนิตที่ในสมองสะสมไว้ เป็นความชาญฉลาดของสมองหย่อมโง่ๆ เท่านั้น เป็นเพียงคอมพิวเตอร์ตัวเก่งที่รอบรู้ด้วยข้อมูลเปลืองหน่วยความจำ แต่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ยังคงถูกกำกับชักเชิดด้วยตัวกูของกู

พระอาจารย์ได้ทุ่มเทบอกเราถึงความรู้เพียงใบไม้กำมือเดียว ที่รู้แล้วถือว่าฉลาดสุดสุด นี่คือการรู้ว่าจิตนี้สดใสเบิกบานมาแต่เดิม ขุ่นขึ้นเป็นครั้งคราวเมื่อมีการกระทบอย่างหลงผิด เท่านั้น แค่รู้วิธีการรักษาจิตประภัสสรเดิมไว้ได้ ก็ถือว่ารู้แจ้งโลกแล้ว รู้แล้วว่าใบไม้กำมือเดียวในป่ากว้างอยู่ที่ไหน

เขียนความคิดเห็นของคุณ

ชื่อผู้เขียน:
E-Mail:
ชื่อเรื่อง:
ความคิดเห็น:
	Post แสดงผล

yvComment v.1.22.0