พระอาจารย์เคยปรารภว่า “สังขารของผู้นั้นแตกดับหรือตาย แต่คุณธรรมของผู้นั้นมิได้ตาย หรือสูญสิ้นไป ดังนั้นจะเกิดประโยชน์อะไร กับการขอร้องให้อยู่ต่อไปนาน ๆ จนเกินอายุของสังขาร” ดูเหมือนว่าวิทยาการแม้จะล้ำเลิศล้ำยุค แต่ก็ยังประยุกต์ใช้ภายใต้ความกดดันของการกลัวความตายจนเกินเหตุ ใช้เครื่องมือเทคโนโลยีต่าง ๆ มายืดอายุอีกนิด เลื่อนวันตายออกไปอีกหน่อย ได้เวลาของชีวิตมากขึ้นมาอีกนิดหนึ่ง ฉีกปฏิทินเพิ่มอีกใบเพื่อเสวยวิบากกรมเพิ่มขึ้นหรือไม่ ทั้งนี้สุดแต่ว่าการกระทำนั้นทำให้คืนกลับสู่ชีวิตที่มีคุณภาพ หรือว่าเป็นการทำให้ทุกข์ทรมานนานขึ้น  ช่วยๆ กันให้เขาทรมานอีกหน่อยเถิดอย่างนี้หรือไม่ อีกทั้งค่าดูแลรักษาพยาบาลในการยืดยื้อนี้แพงมากมายมหาศาล ซึ่งสามารถจัดสรรไปส่งเสริมป้องกันการตายด้วยวิธีอื่นได้อีกมาก ความจริงแล้ววิถีไทยเรา ถือว่าความตายเป็นเรื่องธรรมดา คุ้นเคยกันดี ไม่มีใครหนีพ้นความตายไปไม่ได้ ส่งเสริมให้ไม่ให้ตื่นตระหนกกับความตาย แม้เมื่อยังไม่ตาย ก็ให้นึกถึงความตายหรือหัดตาย เมื่อความตายมาก็มีจิตใจสงบ นึกถึงแต่สิ่งที่ดีงาม จบชีวิตไปอย่างงดงาม ซ้ำยังเป็นโอกาสของการปล่อยวางได้ง่ายขึ้น ไหน ๆ ก็ต้องตาย ก็พลิกวิกฤตเป็นโอกาส ควรตายอย่างมีสติ เฝ้าดูการตาย ใช้การตายให้มีประโยชน์ ให้ปล่อยวางจากตัวกู-ของกู เพื่อความหลุด

หลายคนพยายามฝึกใจทำใจมาหลายสำนัก แต่ไม่ค่อยเป็นผล เนื่องจากสิ่งยวนใจมากนัก นับว่าโชคดีสำหรับท่านเหล่านั้นเพราะบรรยากาศใกล้ตาย เอื้ออำนวยต่อการฝึกสติปัญญายิ่งนัก เพียงแค่ตั้งใจคิดอย่างแยบยลก็เห็นผลแล้ว ภาษาวัดเราเรียกว่าโยนิโสมนสิการ ฝึกน้อมสัจธรรมนำมาคิดไตร่ตรองโดยแยบคาย จะทำให้สิ่งที่รับรู้มาเป็นปัญญาที่สูงขึ้น คือการวิเคราะห์สิ่งสิ่งรับรู้ให้เป็นปัญญา  แม้จอมศาสดาที่เกื้อกูลต่อโลกได้อีกยาวนาน แต่สเปคของสรีระ มีอายุการใช้งาน สังขารมีวันเสื่อมจนใช้การไม่ได้ ความพยายามในการยืดอายุของท่านเมื่อสังขารหมดสภาพการใช้งานแล้ว น่าจะต้องมีลิมิต เนื่องจากหลายครั้งมีข้อขัดแย้งระหว่างผู้ใกล้สิ้นใจกับความปรารถนาดีของแพทย์ การต่ออายุสมอง หัวใจ ไต ตา หรืออวัยวะใด ๆ ออกไป จำเป็นต้องทำให้ถึงที่สุดเสมอไปหรือไม่ บ่อยครั้งที่แพทย์เราเชื่อว่าอัตรารอดชีวิต (survival rate) คือตัวชี้วัดความสำเร็จในช่วยเหลือ แต่หลายครั้งก็พบว่าการยืดอายุนั้นมิได้เป็นความปรารถนาของผู้กำลังจะตาย อาจเป็นการยืดเวลาทรมาน เราจะชื่นชมกับการยืดเวลาความทุรนทุรายได้อีก 1-2 ชั่วโมง หรือหลายวัน กระนั้นหรือ บ่อยครั้งที่การยืดชีวิตได้สัก 1-2 ชั่วโมงเขาก็จะเอา แม้บุคคลนั้นจะสำคัญสักแค่ไหน แต่อาจได้เห็นสภาพร่างกายที่ถูกปะชุนไปทั่วร่าง เครื่องค้ำจุนทุกอวัยวะ จนดูน่าสังเวชยิ่งนัก

...ศ.นพ.ประเวศ วะสี ได้บรรยายไว้ในหนังสือปัจฉิมอาพาธว่า ... ลองวาดภาพว่าถ้าพระพุทธเจ้าถูกหามเข้าไอซียู ใส่หลอดใส่สาย ใช้เครื่องช่วยหายใจ มีคนมาแหกพระเนตร เจาะพระเศียร ฯลฯ ว่าภาพลักษณ์ของพระศาสดาจะเป็นอย่างไร... โชคดีเพียงใด ที่วิทยาการต่อลมหายใจเพิ่งมารุ่งเรืองเอาอีกสองพันห้าร้อยกว่าปี มิใช่นั้นแล้วเราอาจไม่มีภาพดับขันธ์อย่างสุขสงบเย็น ท่ามกลางเหล่าสาวก ดั่ง ณ กุสินาราแห่งความหลัง  การแพทย์ควรทบทวนเรื่องความตายและวิธีตายด้วย หลายครั้งภาระแพทย์ถูกฝึกอบรมมาเพื่อยืดชีพจร และจบลงที่เลิกปั๊มหัวใจ เมื่อ adrenalin ก็เอาไม่อยู่ ถูลู่ถูกังด้วยเจตนาดีของหมอผู้มีใจกลัวตาย บทเรียนตะวันออกควรบอกให้แพทย์ทบทวนอย่างหนัก ทำอย่างไร เมื่อขณะนี้วิชาการตะวันตกช่วยเราได้มากในการบอกพยากรณ์ อยู่ได้อีกนานเท่าใด ทำอย่างไรถึงจะส่งเสริมการมีชีวิตช่วงสุดท้ายอย่างดีที่สุด วิทยาการที่ถือเป็นอัจฉริยะฉีกแนวต้องมุ่งให้ผู้ใกล้สิ้นลมรู้สึกสบาย ร่างกายหมดคราบน้ำตาจิตอำลาด้วยรอยยิ้ม อย่ายอมให้ใครตายอย่างไร้ศักดิ์ศรี สิ้นใจอย่างทุรนทุราย อย่าใช้ survival rate เป็นตัวชี้วัด ช่วยส่งเสริมให้มีความสุขสงบที่สุด เปลี่ยนบรรยากาศโกลาหลเป็นบรรยากาศสุขเย็น ส่งเสริมศาสตร์แห่งความสงบทั้งทางกายและจิต สร้างบรรยากาศให้เหมาะแก่การ ทำโยนิโสมนสิการ ไม่ควรคิดแค่ว่ายืดเวลาใส่ท่อ ก่อนตายคือเวลาของการเจ็บกายและใจ วิชาที่ทำให้อยู่อย่างไม่เจ็บสำคัญกว่าวิชายืดลมหายใจจากท่อ ควรตระหนักว่าไม่ควรใส่ใจ survival rate ที่จะได้มาอีกชั่วโมงหรือกี่วันก็ตามมากไปกว่าราคาของชีวิตที่มีอยู่ คนเราควรมีชีวิตอย่างมีคุณภาพตามสเปคการใช้งาน  ดีกว่ามีชีวิตเน่าๆที่มีลมหายใจ ใจร้ายให้หัวใจเต้นอย่างวังเวงไปอีกแค่ไหน เพื่อสูบฉีดโลหิตไปหล่อเลี้ยงแดนไกล เพื่อพยุงร่างกายที่แปรเปลี่ยนหรือหมดสภาพไปแล้ว นี่คือการดื้อรั้นทำงานกับเครื่องจักรที่หมดอายุการใช้งาน

หมอคนใดบ้างกล้ายืนยันว่าคนที่นอนหายใจทางท่อ แวดล้อมด้วยจอคลื่นไฟฟ้าหัวใจ อุปกรณ์คล้ายอยู่ในยานอวกาศนอกโลก ไม่ใช่ภาวะแสนทรมานยิ่งกว่าครั้งใดในชีวิต แน่ใจหรือว่าคนที่ควรอยู่บนสวรรค์ไม่ได้ถูกวิทยาการรั้งไว้ในนรกภูมิ การแพทย์สาขาวิชาสิ้นชีวิต ควรรู้จริงถึงพยากรณ์ หยั่งรู้ชะตาร่างกาย สภาพการใช้งานของสรีระ นำไปสู่การไปดี ไม่ใช่ไปร้าย เป้าหมายคือการตายสบาย ไม่ใช่การตายยืดเยื้อ ไม่ใช่ถูลู่ถูกังไปยังวันฤกษ์ดีตามปฏิทิน การตายด้วยอุปกรณ์ดิจิตอลราคาแพงมิได้บ่งชี้ถึงการตายชั้นยอด ยืดเวลาได้มิใช่การตายชั้นเยี่ยม ไอซียูมิใช่ที่ตายชั้นหนึ่ง คติธรรมแห่งภูมิปัญญาไทยคือไปดี ดีก็คือดี ไม่มีคำอธิบาย

เขียนความคิดเห็นของคุณ

ชื่อผู้เขียน:
E-Mail:
ชื่อเรื่อง:
ความคิดเห็น:
	Post แสดงผล

yvComment v.1.22.0