ไม่มีใครอื่นมาเห็นประวัติความเป็นมาของการโลดเต้นไปในเส้นทางชีวิตเท่ากับตนเห็น หรือได้มารับรู้ว่าอ้างว้างเดียวดายสักเพียงใด ไม่มีใครหวาดหวั่นต่อกระแสสัจจะนี้เท่าตนเอง เรากลัว เราต้องการใครมายอมรับ มาเป็นพวกเพื่อหายหวั่นใจ ตลอดเส้นทางมันคือเส้นทางแห่งการดิ้นรนไขว่คว้ามายึดถือเป็นเราของเราอย่างไม่กล้าปล่อย กลัวการหลุดลอยอย่างใจหาย ระทึกใจไปกับเสียงกรี๊ด ภาคภูมิไปกับตำแหน่ง เดินเก็บเศษตกคำชม เงี่ยหูหาเสียงปรบมือ เก็บมาหล่อเลี้ยงใจเหงา ทั้งที่ทุกครั้งที่เผลอหยิ่งผยองในความเป็นเรา หรือดีใจที่ได้บางสิ่งมาปั๊มตราเจ้าของ มันพกความหวาดกลัวต่อการสูญเสียสภาวะนั้นมาด้วยเสมอไป 

ต้นเหตุแห่งความขัดแย้ง แย่งชิง จริงแท้แล้วเราต่างเคยเจ็บกับการคาดหวังแล้วไม่เป็นเช่นนั้นมานับหนไม่สิ้น แต่ไม่เคยหลาบจำกับการยึดครอง ความเจ็บปวดในการสูญเสียชีวิตคือการติดใจในการรสชาติชีวิต การติดใจมาจากความไม่รู้ ถ้ารู้แล้วไม่หลงใหล อะไร ๆ ก็หมดความหมาย ความติดใจคือปฐมเหตุแห่งความรู้สึกหวาดกลัว เหงา เดียวดาย เคว้งคว้าง เป็นตัวการสร้างความรู้สึกขาดแคลน ความโง่ ความไม่รู้ ความติดใจ เป็นตัวการสร้างโปรเจ็คท์ หรือแผนการฉกชิง เพื่อแสวงหามาครอบครอง ทั้งสมอง แขนขา หน้าตา หัวใจ ต้นทุนทั้งปวง ถูกกะเกณฑ์ขุดคุ้ยมารับใช้วางแผน บริหาร จัดการ ให้ได้มาตามโองการของความไม่รู้ ความโง่นั่นเองชักใยสั่งการอยู่อย่างเงียบ ๆ แต่มั่นคง หนักแน่น ความโง่นั่นเองเป็นตัวการกำหนดลีลาบทบาทชีวิต ลีลา เสน่หาในความหนุ่มสาว ตำแหน่งฐานะ ชื่อเสียงที่ใครต้องจดจำ ยอดตัวเลขในบัญชี อนิจจา..หนึ่งชีวิตต้องแบกรับกับชะตากรรมมากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ! แม้กระนั้นก็ตาม ถึงเราจะอยู่บนกองเงินกองทองกองเกียรติยศ แวดล้อมด้วยแฟนคลับ กลับยิ่งหวาดกลัวเสียยิ่งกว่าคนไม่มีอะไรในชีวิตมากนัก กลัวแม้แต่การจากไปโดยไม่มีใครจดจำ เหงาอย่างไร้เหตุผล เซ็งเพราะไม่มีใครสนใจ ใครเลยจะชี้แนะให้เราเห็นตัวการใหญ่ที่ชักใยอยู่อย่างลึกลับนั้น ขอบพระคุณ..ภูมิปัญญาคุณย่าคุณยาย และอยากตะโกนว่า กลับมาเถิด...สาธุชน  เพราะเซลล์สมองทุกเซลล์ควรทำงานเพื่อลบล้างความโง่ต้นกำเนิด ไม่ใช่เพื่อคิดค้น..รับใช้ตามการโครงการที่ความโง่วางแผนให้บรรลุผล

เขียนความคิดเห็นของคุณ

ชื่อผู้เขียน:
E-Mail:
ชื่อเรื่อง:
ความคิดเห็น:
	Post แสดงผล

yvComment v.1.22.0