ขณะบันทึกนี้  คือค่ำคืนวันที่ 18 มีนาคม 2552 วันนี้พวกผมได้รู้สึกถึงการสูญเสียครั้งใหญ่ ปรมาจารย์สำคัญของภาควิชาที่ผมสังกัดอยู่ อาจารย์หมอสังวาลย์ของพวกเราเดินทางออกจากไอซียูสุดสงบนิ่ง โดยมีพระภิกษุนำทางไปสู่หน่วยรักษาศพ บรรยากาศสุดโศกสะอื้นอบอวลไอซียู อีกครั้งที่ย้ำถึงความไม่ยั่งยืน อาจารย์จบสรีระด้วยมะเร็งชนิดที่ทีมงานพวกผมเชี่ยวชาญที่สุด ยิ่งย้ำถึงขีดจำกัดของมนุษย์น้อย สิ่งสูงสุดที่พวกผมทำได้ดีที่สุดก็เพียงภาวนาว่าอาจารย์ถึงสุคติแล้ว บทเรียนที่อาจารย์ถ่ายทอดในวันนี้แก่พี่ๆ น้องๆ ก็คือความหมายว่า อะไร ๆ ก็เท่านั้นเอง ท่านเป็นหนึ่งในอาจารย์ที่ผมสัมผัสถึงหัวใจใสสะอาด

อาจารย์อยู่กินกับมะเร็งนี้มานาน เพิ่งเกษียณมาไม่กี่วันเลย ยังเสียสละอย่างเต็มใจมาสอนให้พวกผมเก่งงานวิจัยตลอดมา จวบจนกระทั่งหัวใจ ไต ตับ ปอด สมอง หมดอายุการใช้งาน ก็พอรู้อยู่... อาจารย์รู้มานานแล้วว่าเป็นโรคอะไร ผมจำได้นับตั้งวันแรกที่เราตรวจเจอมะเร็งระยะเริ่มต้นเมื่อหลายปีก่อน และอาจารย์ได้ต้อนรับกับมันอย่างดีเยี่ยม เคยบอกกับผมว่าไม่สำคัญว่าจะอยู่ได้นานเท่าใด แต่อยู่อย่างมีคุณค่าหรือไม่ แล้ววันนี้อาจารย์ก็เงียบไปกว่าที่เคย นักร้อง ดารา ซุบเปอร์สตาร์ นักการเมือง ต่างก็เป็นเช่นอาจารย์ เขาเหล่านั้นก็แสดงบทบาทในละครชีวิตกันแค่ระยะสั้น เดี๋ยวก็เลิกรา ปล่อยเขาไปสักพัก เดี่ยวอีกไม่นานเลย เราต่างก็จะตามอาจารย์ไป ไม่มีเวลาสำหรับทุกข์ร้อนครวญหาอะไร รดน้ำศพอาจารย์ที่เคยพร่ำสอนพวกเรามาเมื่อบ่ายวันนี้

..สงบสุขแล้วสำหรับอาจารย์ ร่างนี้ไม่ใช่ของเรา ไม่วันนี้ก็พรุ่งนี้ต้องมีอันเป็นไป แค่กลุ่มธาตุตามธรรมชาติเท่านั้น ที่รวมตัวกันแล้วแปรเปลี่ยน เสื่อมโทรมแล้ว ได้เวลาหยุดใช้งานแล้ว ภารกิจต่าง ๆ ก็ทำมาหมดแล้ว หมดห่วง ไม่มีอะไรน่าห่วงใย ปล่อยให้ลูกหลานเขาแบกหามกันไป ไม่มีบาปกรรมใดในปางหลัง หน้าที่เดียวในวันก่อนหน้านี้คือคิดดี นึกถึงแต่สิ่งดีๆ ไม่มีอะไรน่าเอา ไม่มีอะไรน่าเป็น มีสติ ผ่อนคลาย เห็นตามความเป็นจริง อะไรผ่านเข้ามาในห้วงความคิด กำหนดรู้และปล่อยวางไปเลย ไม่เอาอะไรทั้งสิ้น วันคืนเก่า ๆ หรือภาพความหลัง คนที่เคยชิดใกล้เข้ามาในห้วงนึกคิด ก็แค่รับรู้มันด้วยรอยยิ้มทุกเรื่องไป ภาวนาปล่อยวาง อาจารย์เก่งเรื่องใจอยุ่แล้ว มนต์บทเก่า ๆ ที่คุ้นเคย กำหนดลมหายใจเข้าออก หรือบริกรรมพุทโธ ๆ ๆ อย่างผ่อนคลายสบายใจ เดี๋ยวก็จะได้ไปอยู่กับพระพุทธเจ้าแล้ว พักเถิดอาจารย์ ที่ผ่านมาเจ็บบ้างปวดบ้างแค่ทางกาย หลับให้สบาย แท้จริงแล้วทุกคนบนโลกนี้ต่างก็อยู่ในภาวะใกล้เสียชีวิตด้วยทุกคนเหมือนอาจารย์ในวันวาน อาจเป็นเย็นนี้ พรุ่งนี้ ปีหน้า มิได้ต่างอะไรกันหรอก

เขียนความคิดเห็นของคุณ

ชื่อผู้เขียน:
E-Mail:
ชื่อเรื่อง:
ความคิดเห็น:
	Post แสดงผล

yvComment v.1.22.0