กุทฺโธ ธมฺมํ น ปสฺสติ.
ผู้โกรธ  ย่อมไม่เห็นธรรม

โกธํ ทเมน อุจฺฉินฺเท.
พึงตัดความโกรธด้วยความข่มใจ

โกโธ สตฺถมลํ โลเก.
ความโกรธเป็นดังสนิมศัสตราในโลก

โกเธน อภิภูตสฺส น ทีปํ โหติ กิญฺจินํ.
ผู้ถูกความโกรธครอบงำ  ย่อมไม่มีที่พำนักสักนิดเดียว  (เพราะความโกรธได้เข้าพำนักหมดสิ้นแล้ว)

โกโธ จิตฺตปฺปโกปโน.
ความโกรธย่อมทำจิตให้กำเริบ

กุทฺโธ อตฺถํ น ชานาติ.
ผู้โกรธ  ย่อมไม่รู้อรรถ

โกโธ ทุมฺเมธโคจโร.
ความโกรธเป็นอารมณ์ของคนมีปัญญาทราม

โกธํ ฆตฺวา สุขํ เสติ.
ฆ่าความโกรธได้  อยู่เป็นสุข

โกธํ ปญฺญาย อุจฺฉินฺเท.
พึงตัดความโกรธด้วยปัญญา

โกธาภิภูโต กุสลํ ชหาติ.
ผู้ถูกความโกรธครอบงำ  ย่อมละกุศลเสีย

โกธาภิภูโต ปุริโส ธนชานึ นิคจฺฉติ.
ผู้ถูกความโกรธครอบงำ  ย่อมถึงความเสื่อมทรัพย์

โกธชาโต ปราภโว.
ผู้เกิดความโกรธแล้ว  เป็นผู้ฉิบหาย

โกธโน ทุพฺพณฺโณ โหติ.
คนมักโกรธ  ย่อมมีผิวพรรณเศร้าหมอง

โกธสมฺมทสมฺมตฺโต อายสกฺยํ นิคจฺฉติ.
ผู้มึนเมาด้วยความโกรธ  ย่อมถึงความไร้ยศศักดิ์

อนฺธตมํ ตทา โหติ ยํ โกโธ สหเต นรํ.
ความโกรธครอบงำนรชนเมื่อใด  ความมืดมนย่อมเกิดมีขึ้นเมื่อนั้น

ยํ กุทฺโธ อุปโรเธติ สุกรํ วิย ทุกฺกรํ.
ผู้โกรธจะผลาญสิ่งใด  สิ่งนั้นทำยากก็เหมือนทำง่าย

อนตฺถชนโน โกโธ.
ความโกรธก่อความพินาศ

โกธํ ฆตฺวา น โสจติ.
ฆ่าความโกรธได้  ไม่โศกเศร้า

ทุกฺขํ สยติ โกธโน.
คนมักโกรธ  ย่อมอยู่เป็นทุกข์

โทโส โกธสมุฏฺฐาโน.
โทสะมีความโกรธเป็นสมุฏฐาน

อปฺโป หุตฺวา พหุ โหติ วฑฺเฒเต โส อขนฺติโช.
ความโกรธน้อยแล้วมาก  มักเกิดจากความไม่อดทน  จึงทวีขึ้น

นตฺถิ โทสสโม กลิ.
ความผิดเสมอด้วยโทสะไม่มี

น หิ สาธุ โกโธ.
ความโกรธไม่ดีเลย

มา โกธสฺส วสํ คมิ.
อย่าลุแก่อำนาจความโกรธ

หนฺติ กุทฺโธ สมาตรํ.
ผู้โกรธ       ย่อมฆ่ามารดาของตนได้

ญาติมิตฺตา สุหชฺชา จ ปริวชฺเชนฺติ โกธนํ.
ญาติมิตรและสหาย  ย่อมหลีกเลี่ยงคนมักโกรธ

ปจฺฉา โส วิคเต โกเธ อคฺคิทฑฺโฒว ตปฺปติ.
ภายหลังเมื่อความโกรธหายแล้ว  เขาย่อมเดือดร้อน เหมือนถูกไฟไหม้

อโถ อตฺถํ คเหตฺวาน อนตฺถํ ปฏิปชฺชติ.
คนมักโกรธถือเอาประโยชน์แล้ว  กลับประพฤติไม่เป็นประโยชน์