ปมาโท มจฺจุโน ปทํ.
ความประมาท  เป็นทางแห่ง ความตาย

ปมาโท ครหิโต สทา.
ความประมาท  บัณฑิต ติเตียนทุกเมื่อ

ปมาโท รกฺขโต มลํ.
ความประมาท  เป็นมลทินของผู้รักษา

เย ปมตฺตา ยถา มตา.
ผู้ประมาท  เหมือนคนตายแล้ว

ปมาเทน น สํวเส.
ไม่ควรสมคบด้วยความประมาท

มา ปมาทมนุยุญฺเชถ.
อย่ามัวประกอบความประมาท

ปมาทมนุยุญฺชนฺติ พาลา ทุมฺเมธิโน ชนา.
คนมีปัญญาทราม  ย่อมประกอบแต่ความประมาท

เต ทีฆรตฺตํ โสจนฺติ เย ปมชฺชนฺติ มาณวา.
คนประมาท  ย่อมเศร้าโศกสิ้นกาลนาน

ยาวเทว อนตฺถาย ญตฺตํ พาลสฺส ชายติ หนฺติ พาลสฺส สุกฺกํสํ มุทฺธํ อสฺส วิปาตยํ.
ความรู้เกิดแก่คนพาล  ก็เพียงเพื่อความฉิบหาย, มันทำสมองของเขาให้เขว, ย่อมฆ่าส่วนที่ขาวของคนพาลเสีย

โย จ วสฺสสตํ ชีเว ทุปฺปญฺโญ อสมาหิโต เอกาหํ ชีวิตํ เสยฺโย ปญฺญวนฺตสฺส ฌายิโน.
ผู้ใดมีปัญญาทราม  มีใจไม่มั่นคง  พึงเป็นอยู่ตั้งร้อยปี  ส่วนผู้มีปัญญาเพ่งพินิจ มีชีวิตอยู่เพียงวันเดียว ประเสริฐกว่า

โย จ ปุพฺเพ ปมชฺชิตฺวา ปจฺฉา โส นปฺปมชฺชติ โสมํ โลกํ ปภาเสติ อพฺภา มุตฺโต ว จนฺทิมา.
เมื่อก่อนประมาท  ภายหลังไม่ประมาท  เขาชื่อว่ายังโลกนี้ให้สว่าง  เหมือนพระจันทร์พ้นจากเมฆหมอกฉะนั้น

ยญฺหิ กิจฺจํ ตทปวิทฺธํ อกิจฺจํ ปน กยีรติ อุนฺนฬานํ ปมตฺตานํ เตสํ วฑฺฒนฺติ อาสวา.
คนทอดทิ้งกิจที่ควรทำ  ไปทำกิจที่ไม่ควรทำ   เมื่อเขาถือตัวมัวประมาท  อาสวะย่อมเจริญ

พหุมฺปิ เจ สํหิต ภาสมาโน น ตกฺกโร โหติ นโร ปมตฺโต โคโปว คาโว คณยํ ปเรสํ น ภาควา สามญฺญฺสฺส โหติ.
หากกล่าวพุทธพจน์ได้มาก  แต่เป็นคนประมาท  ไม่ทำตามพุทธพจน์นั้น  ก็ไม่มีส่วนแห่งสามัญญผล  เหมือนคนเลี้ยงโค  คอยนับโคให้ผู้อื่นฉะนั้น