มลา เว ปาปกา ธมฺมา อสฺมึ โลเก ปรมฺหิ จ.
บาปธรรมเป็นมลทินแท้ ทั้งในโลกนี้ ทั้งในโลกอื่น

ปาปานิ กมฺมานิ กโรนฺติ โมหา.
คนมักทำบาปเพราะความหลง

นตฺถิ ปาปํ อกุพฺพโต.
บาปไม่มี แก่ผู้ไม่ทำ

สกมฺมุนา หญฺญติ ปาปธมฺโม.
คนมีสันดานชั่ว ย่อมลำบากเพราะกรรมของตน

ปาปานิ ปริวชฺชเย.
พึงละเว้นบาปทั้งหลาย

ปาปานํ อกรณํ สุขํ.
การไม่ทำบาป นำสุขมาให้

ทุกฺโข ปาปสฺส อุจฺจโย.
ความสั่งสมบาป นำทุกข์มาให้

นตฺถิ อการิยํ ปาปํ มุสาวาทิสฺส ชนฺตุโน.
คนพูดเท็จ จะไม่พึงทำบาป ย่อมไม่มี

ปาเป น รมตี สุจิ.
คนสะอาด ไม่ยินดีในความชั่ว

น ฆาสเหตุปิ กเรยฺย ปาปํ.
ไม่ควรทำบาป เพราะเห็นแก่กิน

ตปสา ปชหนฺติ ปาปกมฺมํ.
สาธุชนย่อมละบาปกรรมด้วยตปะ (ตบะ)

ธมฺมํ เม ภณมานสฺส น ปาปมุปลิมปฺติ.
เมื่อเรากล่าวธรรมอยู่ บาปย่อมไม่แปดเปื้อน

อุทพินฺทุนิปาเตน อุทกุมฺโภปิ ปูรติ อาปูรติ พาโล ปาปสฺส โถกํ โถกํปิ อาจินํ.
แม้หม้อน้ำยังเต็มด้วยหยาดน้ำฉันใด, คนเขลาสั่งสมบาปแม้ทีละน้อย ๆ ก็เต็มด้วบบาปฉันนั้น

โย จ สเมติ ปาปานิ อณุงถูลานิ สพฺพโส สมิตตฺตา หิ ปาปานํ สมโณติ ปวุจฺจติ.
ผู้ใดระงับบาปน้อยใหญ่ได้โดยประการทั้งปวง ท่านเรียกผู้นั้นว่าสมณะ เพราะเป็นผู้ระงับบาปทั้งหลายได้

เอกํ ธมฺมํ อตีตสฺส มุสาวาทิสฺส ชนฺตุโน วิติณฺณปรโลกสฺส นตฺถิ ปาปํ อการิยํ.
คนพูดเท็จ ล่วงสัตยธรรมเสียอย่างหนึ่ง ไม่คำนึงถึงโลกหน้า จะไม่พึงทำบาปเป็นอันไม่มี

ปาณิมฺหิ เจ วโณ นาสฺส หเรยฺย ปาณินา วิสํ นาพฺพาณํ วิสมนฺเวติ นตฺถิ ปาปํ อกุพฺพโต.
ถ้าฝ่ามือไม่มีแผล ก็พึงนำยาพิษไปด้วยฝ่ามือได้ ยาพิษซึมเข้าฝ่ามือไม่มีแผลไม่ได้ฉันใด,บาปย่อมไม่มีแก่ผู้ไม่ทำฉันนั้น

วาณิโชว ภยํ มคฺคํ อปฺปสตฺโถ มหทฺธโน วิสํ ชีวิตุกาโมว ปาปานิ ปริวชฺชเย.
ควรงดเว้นบาปเสีย เหมือนพ่อค้ามีพวกน้อย มีทรัพย์มาก เว้นหนทางที่มีภัย และเหมือนผู้รักชีวิตเว้นยาพิษเสียฉะนั้น

น หิ ปาปํ กตํ กมิมํ สชฺชุขีรํว มุจิจติ ฑหนฺตํ พาลมนฺเวติ ภสฺมาจฺฉนฺโนว ปาวโก.
บาปกรรม ที่ทำแล้วย่อมไม่มีเปลี่ยนแปลง เหมือนนมสดที่รีดในวันนั้น, บาปย่อมตามเผาคนเขลาเหมือนไฟที่เถ้ากลบไว้

อเวเรน จ สมฺมนฺติ.
เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร

เย เวรํ อุปนยฺหนฺติ เวรํ เตสํ น สมฺมติ.
เวรของผู้จองเวร ย่อมไม่ระงับ

น หิ เวเรน เวรานิ สมฺมนฺตีธ กุทาจนํ.
ในกาลไหน ๆ เวรในโลกนี้ย่อมระงับด้วยเวรไม่ได้เลย

อิธ โสจติ เปจฺจ โสจติ ปาปการี อุภยตฺถ โสจติ โส โสจติ โส วิหญฺญฺติ ทิสฺวา กมฺมกิลิฏฺฐฺมตฺตโน.
ผู้ทำบาป ย่อมเศร้าโศกในโลกนี้ ละไปแล้วก็เศร้าโศก ชื่อว่าเศร้าโศกในโลกทั้งสอง,
เขาเห็นกรรมอันเศร้าหมองของตน จึงเศร้าโศกและเดือนร้อน