สุขํ วต ตสฺส น โหติ กิญฺจ.
ผู้ไม่มีอะไรให้กังวล    ย่อมมีแต่ความสุข

น หึสนฺติ อกิญฺจนํ.
ไม่มีอะไรเลย   ไม่มีใครเบียดเบียน

สุขิโน วตารหนฺโต.

ท่านผู้ไกลกิเลส   มีความสุขจริงหนอ

สกิญฺจนํ ปสฺส วิหญฺญมานํ.
คนมีห่วงกังวล    ย่อมวุ่นวายอยู่

ยาวเทวสฺสหู กิญฺจิ ตาวเทว อขาทิสุง.
ตราบใดยังมีชิ้นเนื้อคาบไว้นิดหน่อย  ตราบนั้นก็ยังถูกกลุ้มรุมยื้อแย่ง

นาพฺภตีตหโร โสโก นานาคตสุขาวโห.
ความโศกนำสิ่งล่วงแล้วคืนมาไม่ได้    ความโศกไม่อาจนำมาซึ่งความสุขในอนาคต

หิรญฺญํ เม สุวณฺณํ เม เอสา รตฺตินฺทิวา กถา ทุมฺเมธานํ มนุสฺสานํ อริยธมฺมํ อปสฺสตํ.
พวกมนุษย์ผู้อ่อนปัญญา  ไม่เห็นอริยธรรม  สนทนาถกเถียงกันทั้งวันทั้งคืน   แต่ในเรื่องที่ว่า  เงินของเรา   ทองของเรา

อตีตํ นานุโสจนฺติ นปฺปชปฺปนฺติ นาคตํ ปจฺจุปฺปนฺเนน ยาเปนฺติ เตน วณฺโณ ปสีทติ.
ผู้ถึงธรรม   ไม่เศร้าโศกถึงสิ่งที่ล่วงไปแล้ว  ไม่ฝันเพ้อถึงสิ่งที่ยังไม่มาถึง  ดำรงอยู่ด้วยสิ่งที่เป็นปัจจุบัน   ฉะนั้น  ผิวพรรณจึงผ่องใส

อสาตํ สาตรูเปน ปิยรูเปน อปฺปิยํ ทุกฺขํ สุขสฺส รูเปน ปมตฺตมติวตฺตติ.
ผู้ที่มัวเพลินประมาทอยู่กับสิ่งที่ชอบใจ  สิ่งที่รัก  และสิ่งที่เป็นสุข จะถูกสิ่งที่ไม่ชอบ ไม่รักและความทุกข์ เข้าครอบงำ

โสจํ ปณฺฑุกิโส โหติ ภตฺตญฺจสฺส น รุจฺจติ อมิตฺตา สุมนา โหนฺติ สลฺลวิทฺธสฺส รุปฺปโต.
มัวเศร้าโศกอยู่ก็ซูบผอมลง  อาหารก็ไม่อยากรับประทาน  ศัตรูก็พลอยดีใจ ในเมื่อเขาถูกลูกศรแห่งความโศกเสียบแทงย่ำแย่อยู่

อนาคตปฺปชปฺปาย อตีตสฺสานุโสจนา เอเตน พาลา สุสฺสนฺติ นโฬว หริโต ลุโต.
ชนทั้งหลายผู้ยังอ่อนปัญญา    เฝ้าแต่ฝันเพ้อถึง  สิ่งที่ยังไม่มาถึง  และหวนละห้อยถึงความหลังอันล่วงไปแล้วจึงซูบซีดหม่นหมอง 
เสมือนต้นอ้อสด  ที่เขาถอนขึ้น ทิ้งไว้ในกลางแดด

โย อตฺตโน ทุกฺขมนุปุฏฺโฐ ปเวทเย ชนฺตุ อกาลรูเป อานนฺทิโน ตสฺส ภวนฺติ มิตฺตา หิเตสิโน ตสฺส ทุกฺขี ภวนฺติ.
ผู้ใดพอใครถามถึงทุกข์ของตน  ก็บอกเขาเรื่อยไป ทั้งที่มิใช้กาลอันควร 
ผู้นั้นจะมีแต่มิตรชนิดเจ้าสำราญ ส่วนผู้หวังดีต่อเขาก็มีแต่ทุกข์

ลาโภ อลาโก ยโส อยโส จ นินฺทา ปสํสา จ สุขํ จ ทุกฺขํ เอเต อนิจฺจา มนุเชสุ ธมฺมา มา โสจิ กึ โสจสิ โปฏฺฐปาท.
ได้ลาภ เสื่อมลาภ ได้ยศ เสื่อมยศ นินทา สรรเสริญ สุข และ ทุกข์ 
สิ่งเหล่านี้เป็นธรรมดาในหมู่มนุษย์ไม่มีความเที่ยงแม้แน่นอน  อย่าเศร้าโศกเลย  ท่านจะโศกเศร้าไปทำไม

กาลญฺจ ญตฺวาน ตถาวิธสฺส เมธาวินํ เอกมนํ วิทิตฺวา อกฺเขยฺย ติปฺปานิ ปรสฺส ธีโร สณฺหํ คิรํ อตฺถวตึ ปมุญฺเจ.
คนฉลาด พึงรู้จักกาลอันสมควร  กำหนดเอาคนที่มีความคิด ที่ร่วมใจกันได้แล้ว 
จึงบอกทุกข์ร้อน โดยกล่าววาจาสละสลวย ได้ถ้อยได้ความ

ชคฺคํ น สงฺเกมิ นปิ เภมิ โสตฺตุง รตฺตินฺทิวา นานุปตนฺติ มามํ หานึ น ปสฺสามิ กุหิญฺจิ โลเก ตสฺมา สุเป สพฺพภูตานุกมฺปี.
เราเดินทางไปในแดนสัตว์ร้าย  ก็ไม่หวาดหวั่น ถึงจะนอนหลับในที่เช่นนั้น  ก็ไม่กลัวเกรง  คืนวันผ่านไปไม่มีอะไรให้เราเดือดร้อน 
เรามองไม่เห็นว่ามีอะไรที่จะเสีย  ณ ที่ไหน  ในโลก  เพราะฉะนั้น  เราจึงนอนสบาย  ใจก็คิดแต่จะช่วยเหลือปวงสัตว์

ยถาปิ อุทเก ชาตํ ปุณฺฑรีกํ ปวฑฺฒติ โนปลิปฺปติ โตเยน สุจิคนฺธํ มโนรมํ ตเถว จ โลเก ชาโต พุทฺโธ โลเก วิหรติ โนปลิปฺปติ โลเกน โตเยน ปทุมํ ยถาฯ.
ดอกบัว  เกิดและเจริญงอกงามในน้ำแต่ไม่ติดน้ำ   ทั้งส่งกลิ่นหอม  ชื่นชูใจให้รื่นรมย์ฉันใด 
พระพุทธเจ้าทรงเกิดในโลก และอยู่ในโลก แต่ไม่ติดโลก  เหมือนบัวไม่ติดน้ำฉันนั้น