สมุฏฺฐาเปติ อตฺตานํ อณุง อคฺคึว สนฺธมํ.
บุคคลตั้งตัวให้ได้    เหมือนก่อไฟจากกองน้อย

ธมฺเมน วิตฺตเมเสยฺย.
บุคคลพึงหาเลี้ยงชีพ    โดยทางชอบธรรม

ปโยชเย ธมฺมิกํ โส วณิชฺชํ.
บุคคลพึงประกอบการค้าที่ชอบธรรม

น นิกตฺยา ธนํ หเร.
บุคคลไม่พึงหาทรัพย์ด้วยการคดโกง

ยถา ภุตฺตญฺจ พฺยาหร.
จงทำงานให้สมกับอาหารที่บริโภค

โภเค สํหรมานสฺส ภมรสฺส อิรียโต.
จงเก็บรวบรวมทรัพย์สิน     เหมือนผึ้งเที่ยวรวมน้ำหวานสร้างรัง

อลาโภ ธมฺมิโก เสยฺโย ยญฺเจ ลาโภ อธมฺมิโก.
ถึงไม่ได้   แต่ชอบธรรม     ยังดีกว่าได้โดยไม่ชอบธรรม

ปฏิรูปการี ธุรวา อุฏฺฐาตา วินฺทเต ธนิ.
ขยัน    เอาธุระ     ทำเหมาะจังหวะ     ย่อมหาทรัพย์ได้

โภคา สนุนิจยํ ยนฺติ วมฺมิโกวูปจียติ.
ทรัพย์สินย่อมพอกพูนขึ้นได้   เหมือนดังก่อจอมปลวก

อนากุลา จ กมฺมนฺตา เอตมฺมงฺคลมุตฺตมํ.
การงานไม่คั่งค้างสับสน     เป็นมงคลอย่างสูงสุด

น หิ จินฺตามยา โภคา อิตฺถิยา ปุริสสฺส วา.
โภคะของใคร   ไม่ว่าสตรีหรือบุรุษ   ที่จะสำเร็จเพียงด้วยคิดเอา   ย่อมไม่มี

สกมฺมุนา โหติ ผลูปปตฺติ.
ความอุบัติแห่งผล      ย่อมมีได้ด้วยการกระทำของตน

ยหึ ชีเว ตหึ คจฺเฉ น นิเกตหโต สิยา.
ชีวิตจะอยู่ได้ที่ไหน   พึงไปที่นั้น       ไม่พึงให้ที่อยู่ฆ่าตนเสีย

อุฏฺฐาตา กมฺมเธยฺเยสุ อปฺปมตฺโต วิจกฺขโณ สุสํวิหิตกมฺมนฺโต ส ราชวตึ วเส.
คนที่ขยันในหน้าที่  ไม่ประมาท  เอาใจใส่สอดส่อง    ตรวจตรา  จัดการงานให้เรียบร้อย  เป็นอันดี  จึงควรเข้ารับราชการ

อุฏฺฐาตา กมฺมเธยฺเยสุ อปฺปมตฺโต วิธานวา สมํ กปฺเปติ ชีวิตํ สมฺภตํ อนุรกฺขติ.
ขยันงาน ไม่ประมาท  ฉลาดในวิธีจัดการ  เลี้ยงชีวิตแต่พอดี    ย่อมรักษาทรัพย์สมบัติ   ให้คงอยู่   และเพิ่มทวี

ธิรตฺถุ ตํ ยสลาภํ ธนลาภญฺจ พรฺาหมฺณํ ยา วุตฺติ วินิปาเตน อธมฺมจรเณน วา.
การได้ยศ   การได้ลาภ  การเลี้ยงชีพ   ด้วยการยอมลดคุณค่าของชีวิต  หรือด้วยการประพฤติอธรรม  เป็นสิ่งน่ารังเกียจ

เทฺวว ตาต ปทกานิ ยตฺถ สพฺพํ ปติฏฺฐิตํ อลทฺธสฺส จ โย ลาโภ ลทฺธสฺส จานุรกฺขนา.
ผลประโยชน์ทั้งปวง     ตั้งอยู่ที่หลัก 2   ประการ     คือการได้สิ่งที่ยังไม่ได้    และการรักษาสิ่งที่ได้แล้ว

ปญฺญวา พุทธิสมฺปนฺโน วิธานวิธิโกวิโท กาลญฺญู สมยญฺญู จ ส ราชวตึ วเส.
คนมีปัญญา     ประกอบด้วยความรู้   ฉลาดในวิธีจัดงาน  รู้จักกาล   รู้จักสมัย    จึงควรเข้ารับราชการ

นิทฺทาสีลี สภาสีลี อนุฏฺฐตา จ โย นโร อลโส โกธปญฺญาโณ ตํ ปราภวโต มุขํ.
คนใดชอบนอน   ชอบมั่วสุม   ไม่เอางาน   เกียจคร้าน   เอาแต่โกรธ   งุ่นง่าน    นั้นคือปากทางของความเสื่อม